ภายในห้อง
เพียงแค่เดินเข้ามาก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่ชวนให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ดวงตากลมกวาดมองภายในห้องที่ว่างเปล่าและเงียบงัน ก่อนจะหยุดโฟกัสร่างสูงที่ยืนสูบบุหรี่ตรงด้านนอกระเบียง เขาจ้องเขม็งเข้ามา เท่านั้นฌานินก็เผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่
ขาที่แทบจะแข็งทื่อยกก้าวเดินไปทางโซฟาอย่างยากลำบาก ลมหายใจหนักอึ้งจนไม่กล้ามองอีกฝ่าย เธอค่อย ๆ นั่งลงบนโซฟา วางมือบนตักแล้วกำเข้าหากัน ใบหน้าสวยซีดเผือดก้มลงตลอดเวลา
ไม่นาน ก็ได้ยินเสียง ครืด~ ของประตูเลือนเปิดออก ตามด้วยเสียงทุ้มเย็นดังขึ้นมาแทนความเงียบ คำถามจากเขาชวนอึดอัด เป็นเหมือนปุ่มกดให้หัวใจดวงน้อยหยุดเต้น
“ไง คนเก่ง”
ร่างสูงก้าวมาหยุดยืนตรงหน้า ยกแขนขึ้นกอดอก สายตาคมกริบไม่ยอมละไปไหน กดจ้องลงมาเหมือนต้องการให้เธอรู้ตัวและสำนึกว่าผิดอะไรไปบ้าง
“ฌานิน ไหนลองบอกเหตุผลโง่ ๆ สิ้นคิดในหัวให้พี่ฟังทีสิ” คลื่นกัดกรามแน่น นัยน์ตาแข็งกร้าวขึ
