ฌานินแกะฝ่ามือหนาออกจากแขนเรียว ครั้งนี้เขายอมปล่อยง่าย ๆ เธอค่อย ๆ เกี่ยวปลายนิ้วกับชายเสื้อของตัวเอง เริ่มถอดออกอย่างเชื่องช้า ทุกการเคลื่อนไหวไม่ใช่ความเต็มใจ ในความเงียบมีเสียงของความเจ็บปวดตะโกนออกมา และมีเพียงเธอคนเดียวที่ได้ยินมัน
ดวงตาคมกริบจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวที่ฝืดฝืน เขารู้ว่าเธอไม่เต็มใจ แต่กลับยืนนิ่ง มองอยู่แบบนั้น กระทั่งชั้นในตัวจิ๋วหลุดออกจากเรือนร่างพร้อมดวงตาคู่แดงก่ำของเธอ
ฌานินในสภาพเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าค่อย ๆ ย่อตัวลงอย่างเชื่องช้า หัวเข่าสั่นระริกแตะบนพื้นเย็นเฉียบ มือที่กำลังยื่นไปจับตะขอกางเกงราคาแพงของเขาก็สั่นเช่นเดียวกัน จากนั้นก็เกี่ยวนิ้วเรียวปลดตะขอ แล้วรูดซิบลง แต่ยังไม่ได้ล้วงมือเข้าไป อีกฝ่ายก็คว้ามากระชากให้ลุกขึ้น
ขณะถูกฉุดให้ก้าวขาตามมายังโซฟา ไม่มีเสียงร้องจากร่างเล็ก เธอเหม่อราวกับไร้จิตวิญญาณ กระทั่งถูกคว้าสะโพกกดให้เรือนร่างเปลือยนั่งทับบนตัก
