สี่วันผ่านไป ฌานินและเพื่อนกลับมาถึงกรุงเทพฯ ตลอดช่วงเวลาตอนเที่ยวทะเล เธอแทบไม่มีสมาธิกับอะไรเลย เพราะคนที่ทำให้กังวลใจไม่ยอมตอบข้อความ ราวกับบล็อกไปแล้ว
ตอนนี้เธอกับนับหนึ่งกลับมาคุยกันปกติในสถานะพี่น้อง เขากลับจากทะเลไปตั้งแต่สองวันก่อนและแชตมาบ่อยครั้ง แต่เพราะมัวจดจ่อกับข้อความที่ไม่ถูกเปิดอ่าน ฌานินจึงแทบไม่ได้สนใจแจ้งเตือนของนับหนึ่งเลย
เมื่อปอร์เช่มาส่งยังคอนโด ทันทีที่เอากระเป๋าขึ้นไปเก็บบนห้อง ร่างเล็กรีบตรงไปยังตึกหรูที่อยู่ถัดไปไม่ไกล ในมือกำคีย์การ์ดเอาไว้แน่น เธอรู้ดีว่าต่อให้ไปก็ไม่มีทางเจอเขาอยู่ที่ห้องนั้น แต่มีบางอย่างบอกให้ไปที่นั่น
แชต: ขวัญใจ
ขวัญใจ: แกจะไปหาพี่คลื่นเลยเหรอฌา
ฌานิน: อือ กำลังเดินไป
ขวัญใจ: ถ้าเขาไม่อยากสานต่อแล้วจริง ๆ ล่ะ
ฌานิน: ฌาคงต้องยอม
เสียงถอนหายใจแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปาก ก่อนใบหน้าหวานจะเงยขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ เป็นครั้งแรกที่ฌานินร
