เวลาผ่านไปจนกระทั่งมหาวิทยาลัยเปิดภาคเรียน ฌานินและเพื่อนสนิทกำลังเดินในรั้วมหาวิทยาลัยที่พลุกพล่านไปด้วยนักศึกษามากมาย พวกเธอมองหาที่นั่งก่อนจะเดินไปตรงโต๊ะหินอ่อนหน้าตึกคณะ
“ยัยฌา เมื่อกี้ฉันเห็นน้องปีหนึ่ง หล่อมาก”
ยังไม่ทันที่ฌานินจะได้ตอบ เสียงของปอร์เช่ก็แทรกขึ้นมา “เมื่อไรจะเลิกบ้าผู้ชาย”
“นายมีปัญหาอะไรฮะ!!” ขวัญใจทำปากเบ้ใส่ ก่อนจะก้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น
วันนี้แทบไม่มีเรียนทั้งสามคนพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ก่อนที่จู่ ๆ จะมีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาหยุดตรงหน้าของฌานิน แล้ววางดอกกุหลาบลงใกล้มือของเธอ จากนั้นก็รีบวิ่งหนีไป ทำเอาทุกคนมองหน้ากันอย่างงุนงง
“ตายแล้วเพื่อนฉัน เปิดเทอมมาวันแรกก็เนื้อหอมเลยนะ ว่าแต่ใคร ไปเร็วมาเร็วมาก มองหน้าไม่ทัน”
“ไม่ได้มองเหมือนกัน”
“ฌาก็มองหน้าไม่ชัด” เธอมองกุหลาบสีแดงที่วางตรงหน้า ไม่ได้คิดจะเอาไปทิ้งเพราะอุตส่าห์มีคนนำมาให้ ก่อนจะละสายตามาพูดกับเ
