“ไหน ๆ ก็พาแฟนมาบ้านใหญ่แล้ว คืนนี้พักที่นี่ซะสิ จะได้ไม่ต้องเดินทางดึก”
“ไม่ ไม่ใช่แฟนนะคะ หนูกับพี่คลื่นไม่ใช่…” ฌานินที่ตกใจรีบลนลานเอ่ยคำค้านออกมาทันที ทว่าเมื่อเจอกับสายตาสุขุมเย็นจากเจ้าของคฤหาสน์ที่ตวัดจ้อง ทำให้ต้องกลืนคำพูดลงคอกะทันหัน เพราะเหมือนตัวเธอจะเสียมารยาทมากเกินไป
“สรุป ไม่ได้เป็นอะไรกันสินะ”
มือเรียวค่อย ๆ บีบแน่น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าริมฝีปากหนักอึ้ง ความเงียบโรยตัวลงมาหลายวินาที ก่อนเสียงหวานจะเปล่งคำตอบ
“ค่ะ… หนูกับพี่คลื่นไม่ได้เป็นอะไรกัน”
“ขอโทษที่เข้าใจผิด ปกติลูกชายของฉันไม่เคยพาใครเข้ามาที่บ้าน” สายตาของเจ้าของคฤหาสน์ละจากหญิงสาวตัวเล็กมองไปทางลูกชายของตัวเองที่สีหน้าหม่นลง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ
“หนูอิงฟ้า ลูกสาวคุณหญิงอรฤดี จำได้ใช่ไหม”
“ครับ” คลื่นตอบเสียงแผ่ว ยังหนักอึ้งกับประโยคที่ร่างเล็กปฏิเสธเมื่อครู่
“ตอนเด็ก ๆ เคยเล่นด้วยกัน แต่น้องไปเรียนต่างประเทศ เ
