“รออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ไปหยิบของก่อน”
“ตั้งใจพาฌามาเจอคุณพ่อเหรอคะ” เมื่อมองดูแล้วไม่เห็นใครอยู่บริเวณนี้ เธอรีบถามคำที่ติดค้างในใจออกมาทันที พลางจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาผิด
“หืม?”
“ฌาหมายถึงคุณท่าน” ร่างเล็กรีบแก้คำ เมื่อเห็นคลื่นยิ้มกว้างกับประโยคก่อนหน้านี้ของเธอ
“พี่ไม่รู้ว่าพ่อกลับมา ไม่ได้ตั้งใจพาสะใภ้คนเล็กมาเจอ จริง ๆ นะครับ”
คิ้วบางขมวดชนกันเหมือนกำลังต่อว่าเขาอยู่ลึก ๆ ภายในใจกับคำว่า สะใภ้เล็ก แต่ฌานินกลับปิดปากเงียบ เพียงแค่มองอย่างไม่ชอบใจนัก แล้วเดินไปนั่งยังมุมโต๊ะใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่
“อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม” คลื่นเว้นช่วงประโยคยกยิ้มมองตัวเล็ก แล้วพูดต่อ “หรือว่าอยากจะขึ้นไปเอา… ของบนห้องด้วยกัน”
ฌานินไม่ตอบ เพียงแค่ตวัดสายตาจ้อง ทำให้คนตัวสูงรีบเดินหายไปทันที เมื่ออยู่คนเดียว เธอถอนหายใจออกมาติดกันหลายครั้ง และรู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูก เมื่อนึกถึงมื้ออาหารท
