“ช่วงนี้พักซ้อม พี่มีเวลาให้ฌาทั้งวันทั้งคืนเลย”
คลื่นยิ้มกว้าง ที่ผ่านมายามอยู่กับเธอแม้จะมีความสุขแต่ในหัวของเขามักจะเต็มไปด้วยความคิดมากมาย หนักอึ้ง กังวล ทุกข์ใจลึก ๆ เพราะอยากมีโอกาสในฐานะอื่น
ในวันนี้แม้สถานะยังไม่ชัดเจน ไม่มีคำนิยาม แต่ที่เธอมอบให้คือความสบายใจ ไม่ต้องพูดอะไรมากมาย ความพยายามทำให้เขารับรู้ได้ ว่าตอนนี้ความรู้สึกตรงกันแล้ว
ระหว่างวัน ฌานินไม่รู้ว่าจะทำอะไร เธอใช้เวลาอยู่ในห้องมองดูคลื่นที่กำลังทำความสะอาด ปัด กวาด เช็ด ถู อย่างไม่บ่นว่าเหนื่อยออกมาสักคำ แม้จะปรามแล้วว่าไม่ต้องทำก็ไม่ยอมฟัง
มือเรียวกดพิมพ์โทรศัพท์คุยกับเพื่อนไปพลาง ๆ ขณะทอดสายตามองคนตัวสูงที่ถือเครื่องดูดฝุ่นวนไปมาทั่วห้อง
แชตกลุ่ม
ฌานิน: -ส่งภาพ-
ในภาพที่ส่งไปคือคลื่นกำลังตั้งใจทำความสะอาด เธอบอกเพื่อนแล้วกับเรื่องการตัดสินใจวางทุกอย่างลง มองข้ามความผิดของเขา แล้วลองอยู่กับความสบายใจที่ไม่ต
