หลังกินก๋วยเตี๋ยวและจ่ายเงินเรียบร้อย สายตาของคลื่นสะดุดเข้ากับแผงขายเสื้อผ้า ซึ่งเป็นร้านเล็ก ๆ จึงสะกิดเรียกคนตัวเล็ก แล้วชี้นิ้วไปทางนั้น
“ตรงนั้นขายเสื้อผ้า ไปดูกันไหม”
“อยากไปดูเหรอคะ”
“ครับผม ไปกัน”
มือหนาสอดประสานเข้าไปในมือเรียว แล้วจับกุมพาเธอเดินตรงไปยังร้านนั้น ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตรงที่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวมากนัก ฌานินที่เดินตามได้แต่งุนงง ไม่คิดว่าคนอย่างเขาอยากจะมาดูเสื้อผ้าในร้านแบบนี้ ที่มีราคาเพียงไม่กี่ร้อย
“ตายจริง! เป็นดาราหรือเปล่าพ่อหนุ่ม”
ทันทีที่หนุ่มร่างสูงหน้าตาดีย่างกรายเข้ามาในร้าน ป้าคนขายก็ตกตะลึงตาค้าง มองตั้งแต่หัวจรดเท้า นึกว่าตัวเองดวงดีได้เจอดาราดังเข้าให้แล้ว
“ไม่ใช่ครับ”
“โถ่ หล่อขนาดนี้ ป้านึกว่าพระเอก” ป้าหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะหันมามองหญิงสาวตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“แฟนใช่ไหมพ่อหนุ่ม”
ฌานินชะงัก กำลังจะอ้าปากตอบ แต่คลื่นกลับขยับมาย
