เมื่อเปิดประตูได้ฌานินรีบก้าวจ้ำไปข้างหน้า ยิ่งได้ยินเสียงปิดประตูตามหลัง ยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิม แต่ก็เร็วไม่ทันคนที่ขายาวกว่า สุดท้ายคลื่นก็คว้ามารั้งแขนเอาไว้ได้อีกครั้ง แล้วดึงทั้งร่างของเธอไปสวมกอด
คนตัวเล็กพยายามผลัก และดิ้นหนีอย่างสุดแรง แต่คลื่นยังไม่ยอมปล่อย แขนแกร่งรั้งกอดเอาไว้แน่น
“ถ้ามีอารมณ์ เอากับพี่ก็ได้ ไม่ต้องไปทำกับมัน”
“ฌาไม่อยากทำกับพี่คลื่น”
เธอออกแรงใช้ทั้งมือและข้อศอกดันแผงอกให้ออกห่างจนสำเร็จ แต่ฝ่ามือหนายังไม่ยอมหลุดออกจากเอวเล็ก ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งคนตรงหน้า ขณะที่เขาเองก็มองอยู่เช่นเดียวกัน
“รังเกียจอะไรขนาดนั้น ทีวันไปเที่ยวยังอ้าขาให้พี่ทำ”
“คะ?” คิ้วบางขมวดชนกัน จากดิ้นฌานินพลันหยุดนิ่งกะทันหัน เพราะประโยคที่หลุดจากปากคนตัวสูงเมื่อครู่
“พี่คลื่นทำอะไรฌา” เสียงหวานเอ่ยคาดคั้น ความจำในวันนั้นหวนกลับมา คืนที่เมาไม่ได้สติ หลังนอนกับเขาแล้วตอนเช้าเธอ
