… ภายในห้องของคอนโดหรูชั้นบนสุดเกลื่อนไปด้วยขวดเหล้าเปล่า และซองบุหรี่ที่ถูกทิ้งเรี่ยราด ทั้งห้องถูกผ้าม่านทึบปิดเอาไว้ไม่มีช่องให้แสงจากด้านนอกได้ลอดผ่าน เปิดไว้เพียงไฟสลัว ๆ
คลื่นขังตัวเองอยู่ในนั้น ไม่เห็นเดือน ไม่เห็นตะวัน ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่วันกี่คืน ไม่สนใจงาน ไม่ว่าจะคลับหรือสนามแข่งก็ไม่โผล่ไปเลย ตอนนี้เหมือนเวลาของเขาค่อย ๆ หยุดเดิน เหลือเพียงกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งกับลมหายใจที่หนักอึ้ง
เขากำลังให้เวลากับทุกอย่าง ทั้งที่ลึก ๆ แล้วมันทรมาน คำพูดเดิม ๆ ยังวนซ้ำสะท้อนอยู่ในหู คอยฉุดรั้งเอาไว้ไม่ให้เผลอเข้าไปใกล้ เตือนตัวเองอยู่ตลอดว่า อย่าไปทำให้เธอรำคาญใจ
โทรศัพท์ถูกวางทิ้งเอาไว้ตรงไหนสักจุดในห้อง ไม่คิดจะหา ไม่คิดจะเปิดดู และไม่อยากรู้ว่ามีใครพยายามติดต่อมาหรือเปล่า เพราะในช่วงเวลานี้ การรับรู้โลกภายนอก ไม่มีความหมายอะไรกับเขาเลย
แกร็ก~ เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น คลื่นได้ยิน แต่ไม
