เธอในวัยยี่สิบเอ็ดปี กับชีวิตที่เต็มไปด้วยบาดแผลมากกว่าความทรงจำสวยงาม
ติ๊ง~ เสียงแจ้งเตือนเรียกให้เปลือกตาสีอ่อนค่อย ๆ เปิดขึ้นมาช้า ๆ พลางก้มลงมองจอโทรศัพท์
แชต: คลื่น
คลื่น: ออกไปข้างนอกกันครับ พี่อยากพาไปดูสวนองุ่น
ฌานิน: ขอไปพรุ่งนี้นะคะ
เธอยังไม่อยากออกไปข้างนอก เนื่องจากที่บ้านหลังนี้บรรยากาศร่มรื่นน่าอยู่ มีจุดนั่งพัก มองไปทางไหนก็สบายตา หากมีบ้านแบบนี้เป็นของตัวเองสักหลัง คงไม่อยากออกไปไหนเลย
ฌานิน: วันกลับ ฌาจะอยู่เที่ยวกับเพื่อนต่อนะคะ
ฌานิน: พี่นับจะพาขวัญกับเช่มาเขาใหญ่
เพราะเห็นว่าข้อความยังไม่ขึ้นอ่าน ฌานินมองช่องแชตครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจกดลบประโยคท้าย เพราะคิดว่าไม่บอกคงดีกว่า
ฌานิน: เช่กับขวัญ จะมาเที่ยวเขาใหญ่ค่ะ
คลื่น: คืนนี้ ดื่มกันไหม ดาดฟ้าชั้นบนช่วงเย็น บรรยากาศดี
ฌานิน: ได้ค่ะ
ทันทีที่พิมพ์ประโยคแก้ลงไป ข้อความก็ขึ้นอ่านและตอบกลับเดี๋ยวนั้น ทำให้อดค
