หลังวางสาย คลื่นนั่งหน้าเครียดในความเงียบสงัดรอบตัวพักใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา แล้วเดินกลับขึ้นไปบนห้องนอน
แกร็ก~
บานประตูถูกเปิดอย่างแผ่วเบา เนื่องจากกลัวรบกวนคนที่กำลังนอนหลับ ร่างสูงเดินไปหยุดนิ่งตรงปลายเตียง สายตาคมทอดมองใบหน้าหวานนั้นอย่างเงียบงัน มันอาจเป็นคำขอที่เห็นแก่ตัวเกินไป แต่เขากำลังภาวนา ขอให้เธอจำเรื่องราวในคืนนี้ไม่ได้
คลื่นถอนหายใจหนัก ๆ อีกครั้ง ก่อนจะไปปิดไฟ ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสนิท จากนั้นเขาเดินกลับมาล้มตัวลงบนเตียง ใกล้ร่างเล็กที่กำลังหลับใหลไม่รับรู้อะไร แขนแกร่งพาดโอบเอวบาง กอดรั้งเอาไว้แน่น แล้วกดริมฝีปากจูบแผ่วเบาลงบนกลุ่มผมนุ่ม
“ขอโทษที่เพิ่งรู้ตัว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด ก่อนปลายจมูกโด่งจะค่อย ๆ เลื่อนมากดแนบชิดต้นคออย่างอ่อนโยน
“อย่าเกลียดกันไปมากกว่านี้เลยนะฌานิน”
… แสงแดดยามเช้าเล็ดลอดผ่านช่องว่างที่ปิดไม่สนิทของผ้าม่าน ปลุกให้ร่างเล็ก
