“…”
“ตอนฌารัก พี่คลื่นเป็นยังไง พูดอะไรบ้าง ตอนนี้มันเจ็บเหมือนจะตายเลยไหมคะ” เธอสาดคำพูดออกไปอย่างนั้น ไม่ใช่ไม่ทันคิด ทุกถ้อยคำที่พูดผ่านความคิดทั้งหมด และตอนนี้มันผสมความหงุดหงิดลงไปด้วย เพราะไม่รู้ว่าเขาจะยอมปล่อยให้ลงจากรถเมื่อไร
“ปล่อยแล้ว” คลื่นเอ่ยเสียงเบาหวิว นัยน์ตาละห้อย พลางก้มหน้าลงถอนระบายความหนักอึ้งออกจากอก
คำถามของเธอที่ว่า… มันเจ็บเหมือนจะตายเลยไหม
สำหรับเขา มันยิ่งกว่านั้น ไม่ใช่แค่เจ็บ แต่เป็นคนที่ต้องแบกรับความรู้สึกผิด ต้องอยู่กับสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ และต้องยอมรับความจริงว่า ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ไม่มีวันได้โอกาส
ฌานินไม่สนใจอะไรอีก หลังอีกคนยอมปล่อย เธอก็รีบเปิดประตูรถทันที แล้วก้าวจ้ำเดินตรงไปทางกลุ่มเพื่อน ทว่าเสียงเปิดประตูตามหลัง ทำให้ชะงักรีบหันกลับไปมองคลื่นที่กำลังลงจากรถ เขาทอดสายตามาโดยไม่พูดอะไร เพียงแค่ชูบุหรี่ขึ้นให้เห็น จากนั้นก็ก้มลงจุดไฟแช็กในมือ
เสีย
