ว่ากันว่า ความสุขไม่เคยอยู่กับใครได้นาน และเวลามักพรากมันไปเร็วเสมอ
วันสุดท้ายของทริปที่คลื่นพยายามยื้อ เขาทำได้เพียงเท่านี้ และหลังจากแยกย้าย ฌานินจะได้อิสระไม่ต้องหวนกลับมาติดอยู่ในความทรมานอีกแล้ว
“เพื่อนมาหรือยัง ไปที่ไหน พี่จะไปส่ง” เสียงทุ้มเอ่ยถามหลังจากกินมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย แต่พอได้ยินคำถามร่างเล็กก็รีบส่ายหน้าทันที
“เดี๋ยวฌานั่งรถไปเองค่ะ”
“ตรงนี้ไม่มีรถรับส่ง บอกมา พี่จะพาไป”
คิ้วบางขมวด เพราะโทนเสียงนั้นคล้ายกำลังขู่บังคับให้เธอจำยอม “แบบนี้เรียกว่าบังคับหรือเปล่าคะ”
คลื่นเงียบไปพักหนึ่ง เพราะเผลอใส่อารมณ์อย่างไม่ควร แค่รู้ว่าเธอจะไปเที่ยวต่อกับใครก็พอแล้ว ยิ่งเห็นแววตาที่มีความสุขมากกว่าตอนอยู่กับเขา มันยิ่งทำให้ความหงุดหงิดกัดกินข้างในจนข่มเอาไว้ไม่ได้
“อีกแค่ไม่นานก็จะได้อิสระแล้วฌานิน” นัยน์ตาคมสั่นวูบเพราะเขากำลังเจ็บปวดกับถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากตัวเอง
“ให้พี
