“ที่กล้าใช้แหวนของแม่มารั้ง เพราะรู้ว่าฌาไม่มีทางทิ้งมัน รู้ว่าฌาจะยอมแบบไม่มีทางเลือก พี่คลื่นคิดดีแล้ว ทำไมพูดว่าไม่อยากทำล่ะ”
คลื่นถอนลมหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา เดินมาหยุดตรงหน้าคนตัวเล็ก แล้วค่อย ๆ นั่งลง สายตาคมทอดมองหยดน้ำที่ไหลอาบพวงแก้มใส ภาพนั้นทำให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม กับความจริงที่ว่าตัวเองกำลังใช้ความเห็นแก่ตัวเป็นเครื่องมือรั้งเธอไว้
“กลับมาครั้งนี้ มันเป็นความโง่ของฌาเอง แต่ต้องเอาของสำคัญกับชีวิตคนอื่นมาเป็นข้อต่อรองเลยเหรอคะ”
“…”
“ต้องการขังให้ฌาอยู่ตรงนี้ไปตลอดจริง ๆ ใช่ไหม”
“ถ้าไม่คิดจะหนีไปไหน พี่คงไม่ทำแบบนี้”
มันผิดใช่ไหม ถ้าเธอไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว ผิดที่คิดจะหนีออกไปจากความทุกข์ ทุกอย่างเหมือนจะเป็นความผิดของเธอทั้งหมด และสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย คือคลื่นจะหยิบของสำคัญมาเป็นข้อแลกเปลี่ยน เพื่อผูกมัดเธอไว้ในความทรมานตามใจของตัวเอง
ควา
