ตอนนี้คลื่นกำลังนั่งก้มหน้าสำนึกผิดอยู่บนโซฟา ในมือเขากำเสื้อของตัวเองเอาไว้แน่น ยังไม่ได้สวมใส่มัน ความรู้สึกผิดถาโถมใส่ไม่หยุด ผิดที่อุตส่าห์ตั้งใจเข้าครัวแท้ ๆ แต่กลับทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน และที่น่าหวั่นใจกว่านั้นคือเขาทำให้คนตัวเล็กโกรธเข้าเต็ม ๆ
แม้อยากจะไปดูว่าตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่ก็ทำไม่ได้ เพราะถูกสั่งให้นั่งอยู่ตรงนี้ ห้ามลุก ห้ามไปไหน ดีเท่าไรแล้วที่ยังไม่ถูกไล่ออกจากห้อง
เสียงย่ำฝีเท้าดังแว่วมาจากทางครัว เรียกให้คนที่ก้มหน้าก้มตาอยู่นานเงยขึ้นมอง ก่อนจะต้องชะงัก เมื่อประจันเข้ากับสายตาพิฆาตของร่างเล็ก จนเขาได้แต่ก้มหลบลงอีกครั้งอย่างคนรู้ผิด
“ฌานิน… พี่ไม่ได้ตั้งใจ” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบา
“ค่ะ”
คำตอบสั้น ๆ เสียงเรียบ ทำให้มือหนาที่วางอยู่บนท่อนขาค่อย ๆ กำแน่น ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง มันชัดเจนว่าเธอกำลังไม่พอใจแค่ไหน ใบหน้าหล่อค่อย ๆ เงยขึ้นมองเธออย่างกล้า ๆ กลัว ๆ หม
