หลังทุกอย่างจบลง ฌานินพาร่างกายที่อ่อนล้าของตัวเองกลับเข้ามาหาเพื่อนสองคนที่กำลังรออยู่ในห้องเดิม เธอนั่งลงบนโซฟา จากนั้นก็มีเสียงท้วงของขวัญใจดังขึ้นทันที
“ปิดหน่อยไหม รอยที่คอ”
แทนที่จะสนใจคำท้วง ฌานินที่รู้ดีอยู่แล้วว่าตรงคอมีรอยของคลื่นประทับอยู่ จึงเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา
“พี่นับเห็นฌาอยู่กับพี่คลื่นด้วย”
“ว่าไงนะ? เห็นได้ยังไง แล้วเห็นแบบไหน ไม่ใช่อะไรที่ล่อแหลมใช่ไหม” ปอร์เช่ถามด้วยความตกใจ แต่แววตาของเพื่อนตัวเล็กกลับไม่มีความสั่นไหวเลยแม้แต่น้อย
“ฌานั่งคร่อมตักพี่คลื่นอยู่ แบบนั้นเรียกว่าล่อแหลมหรือเปล่า”
ถ้อยคำนั้นทำเอาปอร์เช่อึ้งไปชั่วขณะอย่างไม่ชิน ในสายตาของเขามองฌานินเป็นผู้หญิงอ่อนหวาน ใสซื่อ ดูไม่ใช่คนที่จะไปพัวพันอยู่ในเกมอันตรายของผู้ชายเจ้าชู้อย่างคลื่นได้เลย
ต่อให้เธอสวยขนาดไหน ความสวยนั้นคงไม่สามารถผูกคนเจ้าชู้อย่างคลื่นที่ไม่เคยจริงจังกับใครเอาไว้ได้ ยิ่งเป็นความ
