สีหน้าของเธอเผยความหม่นเศร้า ทำให้คนตัวสูงพ่นลมหายใจหนัก ๆ พยายามระงับความหงุดหงิด ไม่ชอบให้เธอทำหน้าแบบนั้น เหมือนเขาเป็นตัวร้ายที่ทำให้เจ็บปวด ทั้งที่ความสัมพันธ์นี้ มันข้องเกี่ยวเพียงร่างกาย
“คราวหลังก็จำ อะไรที่ฉันไม่อยากได้ ไม่ต้องซื้อให้สิ้นเปลือง”
“ฌาก็แค่อยากให้… แบบที่พี่คลื่นให้ฌามา” เสียงของเธอสั่นนิด ๆ ทั้งที่พยายามเก็บอารมณ์ไม่ให้สั่นไหวไปกับคำประกาศกร้าวนั้นแล้วแท้ ๆ
คลื่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างไม่สนใจความรู้สึกใคร ก่อนจะโน้มมาใกล้ ๆ แล้วมองด้วยแววตาเย็นชาไม่เปลี่ยน
“ของทุกชิ้น เงินทุกบาทที่ได้ไป มันเป็นเพราะเธอคือเด็กเลี้ยงของฉันไงฌานิน”
… เขากำลังย้ำให้เธอจำสถานะนั้นให้ขึ้นใจ
“เข้าใจแล้วค่ะ”
ใบหน้าหวานพยักช้า ๆ ดวงตาสั่นไหวและเลื่อนลอย ก่อนจะเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากเรือนร่าง เพื่อทำสิ่งที่ต้องสนอง อย่างน้อยเขากลับมาสนใจและเรียกหา เท่านั้นเธอก็ใจชื้นแล้ว
เมื
