วันต่อมา
วันนี้ไม่มีเรียน ฌานินจึงใช้เวลาทั้งวันนั่งถักถุงมือ เธอทำแทบไม่พักเพราะกลัวจะไม่ทันวันเกิดเขา โดยสิ่งที่ทำให้ตอนนี้ เจ้าตัวยังไม่รู้และคงไม่คิดจะบอก เพื่อกันไม่ให้เขาพูดอะไรที่ทำให้ต้องสะอึก หรือเสียความรู้สึกอีกเหมือนทุกที
“พี่นินทำอะไรครับ” เสียงอชิเพิ่งเปิดประตูห้องเข้ามาดังขึ้น เขารู้รหัสเนื่องจากเธอบอกเอาไว้
“ถักถุงมือ ชิอยากได้ไหม เดี๋ยวพี่ทำให้”
“ผมอยากถักบ้าง พี่นินสอนดีกว่า”
“งั้นมาสิเดี๋ยวพี่สอน ซื้อไหมพรมมาเยอะเลย”
ฌานินยิ้มกว้าง อชิเองก็รีบเดินไปนั่ง จากนั้นทั้งสองคนก็วุ่นกับการถักไหมพรม เพราะเป็นคนเรียนรู้เร็ว สอนไม่นานเด็กหนุ่มก็สามารถทำได้เอง แถมยังทำซะคล่องเร็วว่าเธอไปแล้ว
“พี่ลืมถามเลย ชิจะเข้าเรียนที่ไหน”
“มหาวิทยาลัย xx ครับ”
“หือ จริงเหรอที่เดียวกับพี่เลย”
“จริงดิ! ผมลืมถามพี่นินเหมือนกันว่าเรียนที่ไหน”
“อื้อ ตั้งใจเรียนนะ อย่าเกเร”
“ค้าบ”
“ดู
