คำสั่งกร้าวเหมือนเสียงระฆังดังก้องข้างหู ฌานินพยายามข่มไม่ให้ร่างกายสั่นเทาไปมากกว่านี้ เธอค่อย ๆ ขยับตัวแล้วนอนราบลง ขาเรียวอ้าออกช้า ๆ พร้อมใบหน้าหวานที่เห่อร้อนด้วยความอับอาย
ขอบตาพลันร้อนฉ่าเมื่อเห็นคนตรงปลายเตียงเริ่มถอดเสื้อผ้าออกจากตัว หัวใจดวงน้อยเต้นแรง ค่อย ๆ กำผ้าปูที่นอนแน่น แม้ความหวาดหวั่นจะตีตื้นขึ้นมาในอก แต่เธอกลับไม่สามารถเบนสายตาไปไหนได้เลยยังคงจับจ้องอยู่กับเรือนร่างกำยำกระทั่งเขาเปลือยเปล่าเผยเจ้าสิ่งใหญ่โตตรงกลางลำตัว
“ใช้ปากเป็นหรือเปล่า?”
“พี่คลื่น สะ สอนฌาสิคะ”
ร่างหนาก้าวขึ้นมาบนเตียง ขยับไปหาคนตัวเล็กที่กำลังนอนรออย่างเชื่อฟัง คำตอบเสียงสั่นแบบนั้น ทำเอาอดยิ้มไม่ได้ เขาคร่อมลงทาบเหนือตัวของเธอ ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจอุ่นเป่ารดแก้มนุ่มปลายนิ้วยาวแตะลงบนริมฝีปากอิ่ม กดคลึงช้า ๆ พร้อมเอ่ยเสียงเย็น
“เอาไว้วันหลังพี่จะสอน หนูต้องตั้งใจเรียนรู้ด้วยล่ะ”
ประโยคนั้
