ฌานินยังคงตัวสั่นระริก แม้อีกฝ่ายจะรับรู้ได้แต่กลับไม่แยแส ไม่นานกางเกงก็ถูกถอดออกไปจนพ้นขาเรียว บนอกคู่ใหญ่เปียกชื้นไปด้วยน้ำลายหนืด ก่อนใบหน้าหล่อจะผละออก ดวงตาคมกวาดมองเรือนร่างที่ติดอยู่ในความทรงจำของเขามาตลอดห้าเดือน มันอดไม่ได้ที่จะชื่นชม หุ่นของเธอนี่มันเกินกว่าที่ใครจะเทียบได้จริง ๆ
“น่าเอาฉิบหาย” มือหนาบีบเรียวขาอ่อนแรง ๆ จนคิ้วบางของคนตัวเล็กขมวดแน่น เขาไม่ได้ใส่ใจเหมือนเดิม ไล่บีบเคล้นลูบไล้สัมผัสผิวเนียนอย่างเพลิดเพลิน
“พะ พี่คลื่น” ฌานินเลื่อนไปรั้งมือหนาเอาไว้ไม่ยอมให้เขาถอดผ้าชิ้นสุดท้ายออกจากตัว หัวใจเอาแต่เต้นแรง ยิ่งตอนสบตาเธอแทบไร้สติ
“ทำไม”
“ช่วยทำกับฌา บะ เบา ๆ ได้ไหมคะ”
“เบา ๆ แล้วมันจะถึงใจได้ยังไงคนสวย”
“…”
“เคยทำกับคนอื่นแล้วจะกลัวทำไม หืม?”
ทั้งที่เหมือนเขาจะดูออกว่าเธอโกหก แต่กลับหยิบขึ้นมาพูด ฌานินได้แต่สะอึกในใจ หลบสายตาค่อย ๆ คลายมือออกก่อนจะขยับริมฝี
