ขณะกำลังคิดเรื่องเพื่อน แสงบนหน้าจอโทรศัพท์ที่วางไว้บนตักก็สว่างวาบขึ้น ทำให้เธอก้มมอง เมื่อเห็นชื่อของคนที่หายไปหลายวันปรากฏในสายตา มือเรียวรีบหยิบขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ บนมุมปาก ลืมสิ้นไปวูบหนึ่งถึงคำที่เพื่อนย้ำนักย้ำหนาว่าให้เมินเฉยต่อเขา
แชต: คลื่น
คลื่น: ชุดที่ใส่ น่ากระชากให้ขาดจริง ๆ
คลื่น: แมวน้อยของพี่ ซนใหญ่แล้ว
ฌานินกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ หลังมีสติ เมื่อครู่เธอเผลอดีใจกับข้อความ เหมือนเขารู้ว่าต้องเล่นยังไงให้แมวหลงเดินไปหา ถึงได้พิมพ์แบบนั้น และเธอต้องกลั้นใจไม่ตอบกลับ
คลื่น: ตรงห้องวีไอพีกระจก มองเห็นทั่วทั้งคลับเลยนะ
คลื่น: อยากขึ้นมาหาพี่ไหมครับคนสวย
คลื่น: ถ้าอ่านอยู่ก็ควรตอบ ก่อนที่พี่จะหงุดหงิดนะฌานิน
นิ้วเรียวสั่นเบา ๆ ก่อนจะเลือกปิดหน้าจอหลังอ่านข้อความ แม้จะดีใจแค่ไหนที่เขาเป็นฝ่ายแชตมาก่อน จากนั้นฌานินก็ยื่นมือไปกระตุกแขนของขวัญใจ แล้วบอก
“พี่คลื่นแชตมา
