สามวันต่อมา
เป็นสามวันที่ฌานินไม่ได้เจอและติดต่อกับคลื่นเลย เธอรู้ว่าเพราะอะไร แต่ไม่กล้าแชตไป เพราะมันกำลังกลัวไปหมดทุกอย่าง แม้กระทั่งกลัวเสียเขาไป
“ไปคลับกันไหม” เสียงจากร่างเล็กที่กำลังนั่งซึมดังขึ้น เรียกให้เพื่อนสองคนรีบหันขวับมามอง
“อารมณ์ไหนของแก”
“ฌาอยากไปคลับของพี่คลื่น”
พอเธอบอกอย่างนั้น ปอร์เช่และขวัญใจต่างก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เรื่องที่คลื่นเงียบหายทุกคนต่างรู้และแนะนำ แต่ไม่รู้ว่าคำที่พูดกรอกหูทุกวันมันทะลุเข้าไปในโสตประสาทของเพื่อนบ้างหรือเปล่า
“จะไปก็ไป ชวนไอ้เปอร์ไปด้วยดีไหม”
“อื้อ ชวนสิ”
“ต้องห้อยพระไปไหม ต่อให้ไม่สนใจ แต่เอาจริง รายนั้นหวงของนะ” ขวัญใจบอก เธอเห็นเวลาสายตาของคลื่นมองเวลามีผู้ชายเข้าใกล้ฌานิน น่ากลัวขนาดที่เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลยยังรู้สึกหวาดหวั่นไปด้วย
“ไม่ต้องหรอก เขาไม่สนใจฌานานแล้ว”
“แกจะปล่อยให้เขาเมินฝ่ายเดียวเหรอยัยฌา รักได้แต่อย
