แขกจากจีน

ตั้งแต่จบงานทำบุญบ้านของศกุนตลา มัฆวานเงียบขรึมลงกว่าเดิม ณัฐวรรณเองก็ไปอยู่อุทัยฯ บ่อยขึ้น สลับกับเข้ากรุงเทพฯ เธอจะมาค้างสระบุรีเฉพาะคืนวันศุกร์เท่านั้น และมัฆวานก็มักจะไม่อยู่บ้านในวันนั้นเหมือนจงใจไม่พบกัน “ยังไงกันคะคุณเรื่องของตามัสกับยายวรรณ” คุณมณีจันทร์ถามสามี เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ลูกสองคนไปกันคนละทาง “เรื่องของเด็กๆ คงต้องให้เขาตัดสินใจกันเองน่ะคุณ เราคงไปยุ่งมากไม่ได้” บิดาของมัฆวานตอบ “แล้วทำไมช่วงนี้ตามัสไปจีนบ่อยคะ” คุณมณีจันทร์ถามต่อ “เห็นว่าไปคุยกับลูกค้ารายใหญ่ทางนั้น ตามัสบอกว่าเขาจะมาดูที่ไร่เราด้วยนะ ไม่แน่ใจว่ามาวันไหน” เช้าวันรุ่งขึ้นมัฆวานบอกกับบิดามารดาขณะทานอาหารเช้าว่าจะมีลูกค้าจากจีนมา “ลูกค้าจะมาเยี่ยมชมไร่ของเรานะครับแม่ น่าจะมาสักสามสี่วันมากันทั้งครอบครัว” “แล้วเขาจะพักที่ไหนลูก” มารดาถาม มัฆวานนิ่งคิดก่อนจะตอบ “ผมจะขอยืมบ้านของวรรณให้แขกพักได้ไหมครับแม่” “ก็คงไม่มีปัญหาอะไร เดี๋ยวแม่บอกน้องเองช่วงนี้น้องงานยุ่งไม่ค่อยได้กลับมาอยู่แล้ว” ################ ณัฐวรรณอยู่ที่คอนโดที่กรุงเทพฯ ช่วงนี้เธอเคลียร์งานที่ออฟฟิศจนแทบไม่ว่างเลย เธอชะงักมือเมื่อมีสายเรียกเข้าของมารดา “คะแม่” หญิงสาวรับทันที “วรรณเหรอลูก แม่จะโทรมาถามหนูว่าวันศุกร์นี้ไร่เราจะมีแขกเป็นลูกค้าจากจีนมาชมไร่น่ะ แม่ขอบ้านพักของวรรณให้แขกพักก่อนได้ไหมลูก” “ได้ค่ะแม่ ถ้าวรรณไปวรรณนอนบนตึกได้ค่ะ” เธอไม่มีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้ “แล้วหนูจะกลับมาไหมลูก แม่อยากให้หนูมาช่วยรับแขกด้วย” คุณมณีจันทร์ถาม “ได้ค่ะแม่ เดี๋ยววรรณไปถึงเช้าวันเสาร์ได้ไหมคะ แขกมากันกี่วันคะ” “สามวันลูก” ท่านตอบอย่างดีใจ “เดี๋ยวแม่เตรียมของโปรดให้หนูนะ” ################# เธอวางสายด้วยใจที่หนักอึ้ง ตั้งแต่วันนั้นมัฆวานไม่พยายามพูดคุยอะไรกับเธออีก เขาทำตามที่เธอขอแต่ทำไมเธออึดอัดกว่าเดิม หญิงสาวจึงพยายามเลี่ยงการพบเขาด้วยการมาอยู่กรุงเทพฯ มากกว่าเดิม ไปอุทัยฯ บ่อยขึ้น จะไม่กลับสระบุรีเลยเธอก็เป็นห่วงบิดามารดากลัวพวกท่านกังวล ณัฐวรรณกระพริบตาถี่ๆ ไล่น้ำตาที่กำลังเอ่อไม่ให้ไหล เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว ลืมสักทีสิ เธอบอกตัวเอง “คุณวรรณคะ คุณนนท์มาแล้วค่ะ” เลขาใช้โทรศัพท์ภายในโทรแจ้ง “ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวออกไป” ณัฐวรรณสำรวจหน้าตัวเองในกระจก เติมแป้งเติมลิปให้ดูดีแล้วจึงออกไปพบชานนท์ที่รอ วันนี้เธอนัดชานนท์ไปดูบ้านที่ตั้งใจจะซื้อเพื่อรีโนเวต เธออยากรู้ว่ามันคุ้มค่ากับราคาที่จะต้องจ่ายไหม ทั้งสองเดินทางไปดูบ้านด้วยกันในหมู่บ้านหนึ่ง มันเป็นบ้านในหมู่บ้านระดับกลาง ราคาไม่เกินห้าล้าน มีพื้นที่พอสมควร “โอเคเลยนะครับน้องวรรณ เจ้าของเขาจะขายสี่ล้าน ถ้ารีโนเวตแบบที่เราคุยกันไม่เกินล้านครับ ซื้อได้” ชานนท์ให้คำแนะนำ และมีนายหน้าคอยให้รายละเอียดไปด้วย ทั้งสองไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งคอยสอดส่องความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ตลอดเวลา ################### มัฆวานฟังรายงานจากนักสืบว่าณัฐวรรณไปดูบ้านกับชานนท์ และมีนายหน้าค้าบ้านไปด้วย ชัดเจนว่าทั้งสองคนมีแผนไปซื้อบ้านด้วยกัน ชายหนุ่มมีสีหน้าเรียบเฉย “เลิกตาม” ณัฐวรรณดูเหมือนว่าจะมูฟออนได้จริงๆ เขาควรยินดีกับเธอ และกลับมาทำอะไรที่ควรทำได้แล้ว ################ วันศุกร์นั้นไร่มณีจันทร์ได้ต้อนรับลูกค้ารายใหญ่จากจีน คือ มิสเตอร์จางมากับภรรยาคือมาดามจางซึ่งเป็นคนไทยและลูกสาวคือลิซ่า ลิซ่าแสดงออกชัดเจนว่าสนใจมัฆวาน “ลิซ่าชอบบ้านนี้จังเลยค่ะ น่ารักมาก” ลิซ่าพูดเมื่อมองไปรอบๆ บ้านหลังเล็กของณัฐวรรณที่เขาขอยืมให้แขกใช้พัก เธอพูดไทยได้ชัดเจนเนื่องจากมารดาเป็นคนไทย “ความจริงเป็นบ้านของน้องสาวผมครับ ผมเห็นว่าเหมาะกับครอบครัวคุณหวัง เลยขอยืมจากเธอมาใช้เป็นที่พักรับรองแขกให้ก่อน” มัฆวานพูดกับหญิงสาวลูกครึ่งจีน-ไทยอายุ 29 “ขอบคุณมากนะคะ ขอลิซเรียกคุณว่าพี่มัสได้ไหมคะ เป็นภาษาไทยจะได้เรียกง่ายๆ แล้วลิซจะได้พบน้องสาวพี่มัสไหม” เธอยื่นไมตรีให้อย่างชัดเจน “เห็นแม่บอกว่าเธอจะกลับมาพรุ่งนี้เช้าครับ คุณลิซคงได้เจออยู่แล้ว” “งั้นวันนี้ลิซคงต้องขอให้พี่มัสพาไปทัวร์ในไร่ก่อนนะคะ พรุ่งนี้รอน้องสาวพี่มัสมาเราค่อยไปเที่ยวน้ำตกกัน” เธอยิ้มให้เขาอย่างอารมณ์ดี “ยินดีครับ” บ่ายวันนั้นมัฆวานจึงเป็นไกด์พาครอบครัวคุณจางเที่ยวในไร่ของเขาเอง คุณจางและภรรยาสนใจมากโดยเฉพาะโซนมะยงชิดที่ทำสัญญาซื้อขายกันล่วงหน้าทุกปี “อุ๊ย.. นั่นโดมอะไรคะพี่มัส” ลิซ่าชี้มือไปที่โดมใหญ่หลายหลังที่เป็นส่วนของณัฐวรรณ “นั่นผักสลัดปลูกแบบไฮโดรครับของน้องสาวผม” มัฆวานมองตามมือเธอแล้วจึงตอบ “ขอไปดูได้ไหมคะ ลิซสนใจเรื่องไฮโดรมานานแล้วค่ะ” “ได้สิครับ เดี๋ยวผมพาไป” มัฆวานตอบรับ แต่คุณจางและภรรยาพูดขึ้นว่า “หนุ่มๆ สาวๆ ไปกันต่อเองนะ พ่อแม่อยากพักแล้ว” “งั้นเดี๋ยวผมไปส่งที่บ้านพักก่อนครับ” ในสิบนาทีต่อมามัฆวานจึงมาส่งคุณจางและภรรยาที่บ้านพัก และพาลิซ่าไปดูฟาร์มผักไฮโดรของณัฐวรรณ “โดมแรกเป็นผักสลัดครับ มีหกสายพันธ์ที่ปลูกอยู่” ชายหนุ่มแนะนำ ลิซ่ามองอย่างสนใจ “ทำไมไม่ส่งพวกนี้ไปจีนด้วยล่ะคะพี่มัส” ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ “ยังผลิตไม่ทันครับตอนนี้” “ออกไปดูโดมอื่นไหมครับ มีสตรอเบอรี่ด้วยตอนนี้กำลังติดลูกเลยครับ” เขาชวนไปดูที่อื่น เมื่อเดินไปยังโดมต่อไป ชายหนุ่มก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นร่างคุ้นตาก้มๆ เงยๆ อยู่ในโดมสตรอเบอรี่ “วรรณ ไหนบอกว่าจะมาพรุ่งนี้” หญิงสาวหันไปมองต้นเสียง เธอเห็นมัฆวานมากับผู้หญิงสาวสวยดูแล้วน่าจะเป็นแขกจากจีนที่มารดาบอก ใจเธอเจ็บแปลบเมื่อเห็นภาพนั้น “พอดีงานทางนั้นเสร็จเร็วค่ะ เลยมาเอาต้นสตรอเบอรี่ให้เพื่อน” เธอตอบเสียงเรียบแล้วชี้บอกคนงานให้หยิบต้นที่เธอคัดเอาออกมาตามจำนวน “วรรณมารู้จักแขกของพี่ก่อน นี่คุณลิซ่าลูกสาวคุณจางลูกค้ารายใหญ่ของสวนเรา คุณลิซครับนี่ณัฐวรรณน้องสาวผม เป็นเจ้าของฟาร์มไฮโดรที่เรากำลังมาดู” ผู้หญิงสองคนทักทายกันตามสมควร “ชอบฟาร์มไฮโดรของคุณวรรณมากเลยค่ะ ไม่ส่งไปขายจีนบ้างเหรอคะคุณวรรณ” ลิซ่าเอ่ยชม “ยังผลิตไม่ทันเลยค่ะคุณลิซ แต่ถ้าคุณลิซอยากทานบอกเด็กในฟาร์มให้คัดให้ได้เลยนะคะ”