พอณิชาคุยกับเข็มทิศได้สักพัก เธอก็พาเขามาที่บ้านของเธอ เพราะเธอคิดว่า เขาคงเป็นพนักงานเงินเดือนเหมือนกับเธอ
"บ้านของณิชายังเหมือนเดิมทุกอย่างเลยนะ ไม่มีส่วนไหนเปลี่ยนแปลงเลย" ที่เขารู้เพราะเคยมาสมัยตอนที่ไปเที่ยวด้วยกัน แล้วเกิดเรื่องตอนโบว์ลิ่งหลงป่า
"เปลี่ยนสิคะใครบอกว่ามันไม่เปลี่ยน มันโทรมลงเยอะเลยไง" เธอพูดแบบอารมณ์ดี
"ณิชาจะให้พี่พักที่นี่ได้จริงเหรอ" เขาถามเธอพร้อมกับมองหน้าหวานๆ ของเธอ
"ได้สิคะ แต่วุ่นวายหน่อยนะ เพราะณิชายังมีน้องอีกสองคน พี่คงต้องพักห้องรับแขกข้างล่าง พอไหวไหม"
"ไหวสิ ณิชาจะให้พี่นอนหน้าห้องน้ำก็ยังไหวเลย"
"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ"
กลับมาที่โบว์ลิ่ง..
"อะไรนะคะแม่ ที่บ้านเราต้องได้ขายไป เพราะหนูต้องใช้เงินตอนที่อยู่เมืองนอกเหรอคะ?" นี่เราทำอะไรลงไป พ่อต้องออกจากงานเพราะเราด้วยงั้นเหรอ
"แค่ขายบ้านเรามันก็ไม่พอส่งให้ลูกหรอก อะตอมเขาช่วยพ่อกับแม่อีกแรง ช่วงสามสี่
