ตอนที่ 16 ฉันถามว่าใครทำ
ภายในห้องพักแคบๆ ของเรือนคนรับใช้ อลิซค่อยๆ ประคองร่างกายลุกขึ้นจากเตียงนอนช้าๆ หญิงสาวนิ่วหน้าเมื่อความเจ็บระบมแล่นพล่านไปทั่วทุกสัดส่วน... ไม่ใช่แค่ความเจ็บจากรอยตบช้ำบนใบหน้า แต่ยังรวมถึงอาการปวดร้าวตามเนื้อตัวที่เกิดจากความเอาแต่ใจของอเดลตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาด้วย
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่อันน้อยนิด มือเล็กคว้าเสื้อคลุมฮู้ดตัวใหญ่สีทึบมาสวมทับชุดนอน ดึงหมวกฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะเพื่อปกปิดใบหน้าและรอยช้ำไว้มิดชิด ก่อนจะค่อยๆ แง้มประตูย่องออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบที่สุด
ท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิท... และสำหรับอลิซ มันมืดจนเกือบจะบอดสนิท
อาการตาบอดกลางคืนทำให้ทัศนียภาพรอบกายของเธอมีเพียงสีดำมืดมิดและความพร่าเลือน หญิงสาวมองไม่เห็นทางเดิน ไม่เห็นต้นไม้ ไม่เห็นแม้แต่ปลายเท้าของตัวเอง... ทว่าเธอก็ฝืนก้าวเดินต่อไป อาศัยเพียงความเคยชินกับเส้นทาง
