ตอนที่ 17 ช่วยกอดเราหน่อยได้ไหม
แผ่นหลังเล็กที่เดินลับหายเข้าไปในความมืดของคฤหาสน์ศิริวัฒนากุล ทำให้คนมองเจ็บหน่วงไปทั้งใจ
ร่างสูงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือหนากำแน่นจนข้อขาว ขบกรามจนเป็นสันนูน ความโกรธและความเจ็บปวดตีรวนอยู่ในอกจนแทบระเบิด แต่เมื่อทบทวนถึงแววตาหวาดกลัวและสรรพนามที่เปลี่ยนไปของอลิซ เขาก็เริ่มเข้าใจ...
เธอไม่ได้ไม่เชื่อใจเขา... เธอแค่กำลังเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องเขาก็เท่านั้น
"ยัยโง่เอ๊ย...ทำอะไรไม่ได้ยังจะอวดเก่งอีก"
อเดลสบถลอดไรฟัน น้ำเสียงไม่ได้เจือความโกรธ แต่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ ชายหนุ่มหมุนตัวกลับไปที่ดูคาติสีดำด้านของตนเอง เขาไม่ได้สตาร์ตเครื่องยนต์เพื่อขับกลับเพนต์เฮาส์ แต่มือหนากลับจับแฮนด์รถ ออกแรงเข็นบิ๊กไบก์คันโตไปซ่อนไว้ในพุ่มไม้ทึบที่พ้นจากรัศมีแสงไฟและกล้องวงจรปิด
ร่างสูงใหญ่ในชุดแจ็กเกตหนังสีดำกลมกลืนไปกับความมืด กำแพงสูงชันหรือกล้องวง
