ทันทีที่เสียงของพี่เสลอยเข้ามาในโสตประสาท ทั้งเธอและพี่พฤกษ์ก็ได้สติกลับมาอย่างพร้อมเพรียงกัน พวกเราดีดตัวออกจากกันราวกับต้องของร้อน ก่อนจะรีบหันไปจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้กลับมาเรียบร้อยอีกครั้ง แม้ว่าในตอนนี้อารมณ์จะยังคั่งค้างอยู่ก็ตาม
“ดีมากเลยทั้งสองคน! ฉากเมื่อกี้เล่นได้สมจริงมาก! เดี๋ยวฟองกับพฤกษ์นั่งรอพี่แป๊บนึง พี่ขอเช็คภาพก่อนนะว่าโอเคไหม ถ้าไม่มีปัญหาอะไร วันนี้ก็เลิกกองกลับบ้านกันได้แล้วล่ะ”
พีรดาเพียงพยักหน้าเบา ๆ แทนการตอบรับคำพูดนั้น ก่อนจะมองตามแผ่นหลังของพี่เสที่เดินไปยังจอมอนิเตอร์เพื่อเช็คภาพซีนที่เพิ่งถ่ายไป ทว่านั่นกลับทำให้บริเวณนี้เหลือเพียงเธอกับพี่พฤกษ์ที่กันอยู่ตามลำพัง
ฟองพยายามคิดหาวิธีที่จะพาตัวเองออกไปจากสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนนี้แบบที่ไม่ได้ดูเป็นการประเจิดประเจ้อจนเกินไป แต่ในขณะที่เธอคิดว่าต้องเปิดปากพูดอะไรสักอย่างออกไป อีกฝ่ายกลับโพล่งขึ้นมาก
