ความจำเป็น&บอดี้การ์ด

“โง่ มึงจะทำเพื่อให้พวกนั้นพุ่งเป้ามาทางกูรึไง” เสียงชายวัยกลางคนพูดอย่างโมโหเมื่อเสกไปรายงานผลงาน “แล้วท่านไม่อยากได้ที่ตรงนั้นแล้วเหรอครับ” เสกไม่เข้าใจ จะโมโหทำไมเขาอุตส่าห์ขู่ให้ศกุนตลากลัว จะได้ยอมขายที่ง่ายๆ “มึงคิดว่าพวกมันกระจอกเหรอ อย่าดูถูกพวกผู้ดีเก่าพวกนี้ต่อให้มันจนแต่มันก็ยังมีเส้นสาย แล้วตอนนี้มันก็ไม่ได้จนด้วย” สจ.ในพื้นที่พูด “ไม่งั้นเพื่อนมึงคงไม่ถูกเก็บไปง่ายๆ หรอก มึงอยู่เฉยๆ เลยเดี๋ยวกูจัดการ ดีไม่ดีแม่งจะทำให้กูมีปัญหากับตำแหน่งอีก” เขาพูดต่ออย่างมีอารมณ์ “เรื่องนี้เดี๋ยวผมจัดการเองครับพ่อ” สิทธาชายหนุ่มอายุ 29 ลูกชายของสจ.สุขุม ก้าวเข้ามาในห้องหลังจากที่นายหน้าค้าที่ออกไปแล้ว “แกจะทำอะไร” ท่านสจ.ถามลูกชายอย่างไม่แน่ใจ “ผมได้ข่าวว่าสามีเขาตายไปแล้วนี่ ตอนนี้น้องคนสวยเขาก็น่าจะโสดอยู่” สิทธาตอบไม่ตรงคำถาม “โสดรึเปล่าพ่อก็ไม่แน่ใจหรอก ไอ้มัฆวานมันเทียวไปเทียวมาที่ฟาร์มนั่นมาหลายเดือนแล้ว” “ตราบใดที่เขาไม่เลือกเป็นตัวเป็นตน ผมก็มีสิทธิ์” สิทธาคนกาแฟ ชายหนุ่มยกขึ้นจิบด้วยท่าทีของหนุ่มสำอาง เขาพูดต่อว่า “แต่อาจจะต้องลงทุนสักหน่อย ถ้าได้ก็คุ้มนะพ่อ ได้เมียสวยขนาดนั้นถึงจะมีลูกติดก็ไม่ใช่ปัญหา ไหนจะสมบัติเงินทองอีกมหาศาล ไอ้มัสมันก็คงคิดแบบนี้เหมือนกัน” ศรันย์โทรหาภากรเล่าเรื่องที่ศกุนตลาพบให้ฝ่ายนั้นฟัง ภากรออกความเห็นว่า “คุณกุนคงจะต้องมีการ์ดครับ และเราอาจจะต้องหาใครที่มีอิทธิพลพอที่จะมีเส้นสายในบ้านเมืองเพื่อให้คนที่อยากได้ที่ตรงนั้นหยุดความคิด” “บริษัทการ์ดของนายจะรับงานนี้ไหม” ศรันย์ถามในระหว่างที่ขับรถไปสระบุรี เขาไม่ได้ให้ชัชชุอรมาด้วยเพราะเธอกำลังตั้งครรภ์ “คุณหมอจะระบุไหมครับว่าต้องการการ์ดฝีมือระดับไหน หรือจะให้ผมจัดให้” ภากรถาม “นายจัดมาเลย” ศรันย์พูดแล้ววางสายไป ภากรจึงโทรหาหุ้นส่วนอีกคน “มีงานว่ะอิท นายจะรับเองไหมหรือจะให้ใครทำ” ศรันย์ไปถึงสระบุรีในตอนบ่าย “แล้วเราจะเอาไงกุน พี่ว่าไม่ปลอดภัยแล้วล่ะ” “กุนไม่อยากหนีค่ะ ไม่อยากยอมแพ้ให้คนพวกนั้น” ชีวิตที่ผ่านมาเธอไม่เคยรักษาอะไรไว้ได้เลยสักอย่าง เธออยากจะพยายามให้ถึงที่สุด “งั้นกุนต้องมีคนดูแลพี่ถึงจะไว้ใจ แล้วกุนจะมาอยู่ที่นี่จริงจังเมื่อไหร่” “พี่บอลหมายถึงการ์ดเหรอคะ แล้วกุนจะต้องพึ่งพาคนอื่นไปตลอดชีวิตเหรอ” หญิงสาวเริ่มขัดใจ “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกกุน อย่างน้อยก็แค่จนกว่าเรื่องนี้จะจบ” หญิงสาวนิ่งไป “กุนว่าจะอยู่ที่นี่สองสามวันค่ะ พรุ่งนี้มีงานเกษตรแฟร์ที่จังหวัดกุนอยากไปดูไว้” “พรุ่งนี้พี่มีงาน แต่ไม่เป็นไรการ์ดของกุนน่าจะมาถึงแล้ว” คำพูดของศรันย์ทำให้เธอสงสัย “การ์ดของกุน ใครคะพี่บอลอย่าบอกนะว่าพี่อิท” “พี่ไม่รู้ว่ากรกับอิทจะส่งใครมา ถ้าอิทมาเองก็ดีพี่ไม่ไว้ใจคนอื่น ส่วนกรคงมาไม่ได้อยู่แล้วเพราะนุทเพิ่งคลอดแล้วกรก็ไม่ได้รับงานเองมานานมาก” ศรันย์ตอบตามตรง ศกุนตลาไม่ได้ว่าอะไร เธอไม่ได้รังเกียจอิทธิ แต่ก็รู้สึกขัดใจตรงที่เขามีบุคลิกที่เธอ 'สั่ง' เขาไม่ได้ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะนายจ้างหรือไม่ใช่ก็ตามที “แล้วพี่อิทเขาไม่มีครอบครัวเหรอคะ” เธอถามทั้งที่จำได้ว่าอิทธิเคยบอกเองว่าไม่มี “ไม่มี พี่เคยถามเขาบอกว่าลืมมี” “คะ” ศกุนตลาเสียงสูง ลืมมีแฟน? “เขาบอกว่าเขาเป็นทหาร ตอนอยู่โรงเรียนนายร้อยก็ไม่ได้เจอใคร พอจบมาก็ทำงานหนัก ว่างจากงานก็ฝึกพอลาออกก็มาทำงานกับคุณวิช ช่วงหลังมาทำบริษัทรักษาความปลอดภัยถึงพอจะมีเวลาว่าง” “ยศสุดท้ายของเขาคืออะไรคะ” ศกุนตลาเริ่มอยากรู้เรื่องของว่าที่การ์ด รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง “ถ้าจำไม่ผิดน่าจะพันตรีนะ ขึ้นพันตรีแล้วก็ลาออกเลย” ศกุนตลาถึงกับอึ้ง “พันตรีแล้วมาเป็นลูกน้องคุณวิชเหรอคะ เขาไม่เสียดายเหรอ” “คนบางคนเขาเลือกทำอะไรที่สบายใจมากกว่าหัวโขน ถึงจะเป็นลูกน้องคุณวิชก็ไม่ได้แย่ เงินเดือนแสนห้าบวกค่าใช้จ่ายทุกอย่างเบิกได้ แต่เห็นว่าเขาลาออกแล้ว” ศรันย์เล่าเท่าที่เขารู้มาจากภากร “แล้วถ้าพี่อิทมากุนต้องจ่ายค่าจ้างให้เขายังไงคะ” เธอจะมีเงินจ้างเขาไหมเนี่ย ศกุนตลาเริ่มสงสัยตัวเองงานที่ฟาร์มก็ดูทรงว่าคงไม่มีกำไรไปอีกสักสองสามปี หญิงสาวคิดอย่างกลุ้มใจเมื่อนึกถึงบัญชีรายรับรายจ่ายของฟาร์ม ย้อนหลังไปหนึ่งปีก่อนมีแต่ติดลบ จำนวนวัวลดลงเรื่อยๆ โดยที่ไม่ได้ขายออกไปเลย จะว่ามันตายก็ไม่ใช่ จากจำนวนแม่วัวเกือบร้อยตัวเมื่อปีก่อนหน้า เหลือเพียงห้าสิบตัวในปีนี้ ปริมาณน้ำนมต่อตัวก็ลดไปมากอย่างน่าใจหายทั้งที่สูตรการให้อาหารไม่ได้เปลี่ยนแปลง​ วิตามินและอาหารเสริมมีการเบิกจ่ายปกติ และมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ ในส่วนคนงานที่มัฆวานให้ออกไปคือผู้จัดการฟาร์มและญาติพี่น้องที่มีเกือบสิบคน นั่นทำให้เธอขนลุกเพราะเท่ากับผู้จัดการมีอำนาจค่อนข้างมาก และอาจจะเปิดช่องให้มีการทุจริตได้ คืนนั้นฟาร์มโคนมอารมณ์ดีก็ได้ต้อนรับแขกพิเศษและเป็นตามที่ศรันย์คาดไว้ อิทธิคือการ์ดที่จะมารับงานนี้เอง ศรันย์ถามถึงสิ่งที่ญาติสาวสงสัยคือเรื่องค่าใช้จ่ายของอิทธิที่เธอจะต้องจ่าย ชายหนุ่มตอบเพียงสั้นๆ “ผมไม่อยากได้เงินเป็นค่าจ้างครับ” อิทธิมองเจ้าของพื้นที่แล้วพูดต่อ “ผมไม่ได้มาเป็นลูกจ้างของคุณกุนแต่ผมจะมาขอเช่าที่ของคุณ ผมขอใช้พื้นที่ของฟาร์มสักห้าไร่ทำสัญญาเช่าระยะยาวสักห้าปีหรือสิบปีจะได้ไหมครับ” “คะ พี่อิทจะเช่าที่เหรอ” ศกุนตลาถามอย่างไม่แน่ใจ “ครับ ค่าเช่าคุณกุนคิดได้เต็มที่เลย ส่วนงานการ์ดผมไม่คิดเงิน” เรื่องเช่าที่ไม่ใช่ปัญหา ห้าไร่เธอมีเหลือเฟือเพราะที่ผืนนี้มีเป็นร้อยไร่ แต่เธอสงสัยว่าเขาจะทำอะไร “มากกว่าห้าไร่ก็ได้ค่ะ มีที่ส่วนที่ยังไม่ได้ใช้งานอีกเยอะพี่อิทเลือกได้เลยโซนซ้ายของตัวบ้านไปจนถึงรั้วลวดหนามก็ไม่ได้ใช้อะไรค่ะ ว่าแต่พี่อิทจะทำอะไรคะ” “พี่จะใช้เป็นศูนย์ฝึกการ์ดของพี่กับปลูกต้นไม้นิดๆ หน่อยๆ ครับ”