งานเกษตรแฟร์

วันรุ่งขึ้นศรันย์กลับกรุงเทพฯ ส่วนศกุนตลาและอิทธิจะไปงานเกษตรแฟร์สระบุรีที่ทางจังหวัดจัดขึ้น “คุณกุนจะพาน้องธีไปด้วยใช่ไหม” อิทธิหันมาถามเมื่อศรันย์ออกรถไปจากบริเวณหน้าบ้านแล้ว “ใช่ค่ะ” เธอตอบ ตาก็สำรวจความเรียบร้อยของเด็กชาย “พรุ่งนี้กุนจะกลับกรุงเทพฯ ค่ะ พี่อิทจะไปด้วยรึเปล่าคะ” เธอถามในขณะที่เดินออกจากบ้าน ส่วนอิทธิอุ้มเด็กชายเดินนำมาก่อนแล้ว “พี่เป็นคนดูแลคุณกุนก็ต้องไปสิ พี่จะไปส่งคุณกุนที่บ้านแล้วเลยไปคุยงานกับไอ้กรมันหน่อยครับ ไปเยี่ยมลูกมันด้วย” อิทธิตอบเขาวางเด็กชายลงในคาร์ซีทรัดเข็มขัดให้เรียบร้อย หญิงสาวจึงนั่งเบาะหลังคู่กับลูกชาย “แล้วรถกุนล่ะคะ” เธอนิ่วหน้า “คุณกุนจะกลับไปอยู่บ้านกี่วันครับ” เขาถามเพื่อวางแผน “ก็ไม่กี่วันหรอกค่ะ แค่ไปจัดการเอกสารกับเก็บของจำเป็น แล้วพี่อิทจะเริ่มทำอะไรก่อนคะที่ว่าทำศูนย์ฝึก” “ก็คงเริ่มจากขุดบ่อครับสักไร่นึง” อิทธิตอบ ทำให้ศกุนตลาตาโต ทำไมเธอไม่คิดเรื่องนี้เลยนะ “พี่อิทใช้บ่อฝึกนักเรียนด้วยเหรอคะ” “เปล่าครับ พี่จะเอาไว้เป็นที่นั่งเล่นเผื่อแดดร่มลมตก เลี้ยงปลาได้ ปลูกบ้านน็อคดาวน์เล็กๆ ริมบ่อ หรือเอาไว้ใช้หน้าแล้งรดน้ำต้นไม้ได้” “น่าสนใจมากเลยค่ะ ขุดให้กุนด้วยสิ” เธอเกิดอยากได้ขึ้นมาบ้าง “ไม่ต้องหรอกครับ พี่คิดเผื่อให้แล้วกุนจะทำสวนส้มไม่ใช่เหรอ บ่อไร่นึงมันก็กว้างพอแล้วครับอยู่ใกล้ลำธารด้วย น้ำใต้ดินน่าจะมีบ้างคงจะอยู่ได้ทั้งปี” “แล้วที่พี่อิทว่าจะปลูกต้นไม้เล็กๆ น้อยๆ จะปลูกต้นอะไรคะ” เธอเริ่มซัก “อืมม พี่ว่าจะปลูกกาแฟพันธ์โรบัสต้าครับสักไร่นึง ส่วนรอบๆ สระคงปลูกกล้วยครับ ใช้ได้ทุกส่วนมีผลผลิตทั้งปี” 'นี่ทหารเก่าหรือยอดมนุษย์ ทำไมทำได้ทุกเรื่อง' ศกุนตลาคิดในใจ เมื่อไปถึงงานเธอพบว่างานเกษตรแฟร์ที่ว่าเป็นงานใหญ่งานหนึ่ง หญิงสาวแวะไปที่บูธของไร่มณีจันทร์พบมัฆวานพอดี “ปีนี้ฟาร์มของน้องกุนไม่ได้มาออกงานเหรอครับ พี่ว่าจะถามวันก่อนก็ลืม” มัฆวานถาม ศกุนตลาหน้าเหลอหลา เธอไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนว่าฟาร์มตนเองได้รับเชิญเข้าร่วม “กุนไม่รู้เรื่องเลยค่ะ ไม่เห็นหนังสืออะไรเลย” เธอตอบตามตรง มัฆวานสีหน้าเครียดขึ้น ฟาร์มนมอารมณ์ดีเป็นหนึ่งในสมาชิกของสมาคมเกษตรกรสระบุรี เขาเองเป็นหนึ่งในกรรมการบริหารสมาคมในปีนี้ จำได้ว่าเห็นหนังสือเชิญแล้วเรียบร้อย “คงจะมีข้อผิดพลาดอะไรแน่ๆ ครับ ยังไงเดี๋ยวผมตรวจสอบให้ คุณอิทสนใจปลูกมะยงชิดไหมครับ” เขาหันไปถามชายหนุ่มอีกคน อิทธิกำลังสั่งซื้อมะยงชิดกับพนักงานขายของไร่ “มะยงชิดไม่ถนัดเลยครับ ปลูกเป็นแต่กาแฟ” อิทธิตอบทำให้ศกุนตลาหันมาสนใจ “น้องกุนไม่ทราบเหรอครับ ว่าครอบครัวคุณอิทเขามีสวนกาแฟอยู่ที่ทองผาภูมิ” มัฆวานพูดยิ้มๆ “อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ผมยกให้น้องชายไปแล้ว” อิทธิพูด เขาไม่ได้อยากได้อะไรของทางบ้าน “แล้วคุณอิทจะปลูกพันธ์ไหนที่นี่ครับ” มัฆวานถาม “ก็น่าจะโรบัสต้าเพราะที่นี่ร้อน ถ้าที่ทองผาภูมิก็อราบิก้าได้อยู่ครับ” สองหนุ่มคุยกันเรื่องการเกษตรต่ออีกพักใหญ่ ส่วนศกุนตลาสนใจสินค้าอื่นๆ ของไร่มณีจันทร์ โดยเฉพาะผักไฮโดรของณัฐวรรณ “เอาผักสลัดให้พี่สักอย่างละสองโลค่ะน้องวรรณ” เธอคุยกับเพื่อนของชมพูนุท “พี่กุนเอาเมล่อนด้วยไหมคะ รุ่นนี้หวานมาก” “ดีค่ะ เอามาเลย” ศกุนตลาส่งเมล่อนชิ้นเล็กๆ ที่มีให้ชิมเข้าปากน้องธี ขณะนั้นมีเสียงคนฮือฮาจากเต็นท์ข้างๆ เธอมองอย่างสงสัย “เขามีอะไรกันเหรอคะน้องวรรณ” ณัฐวรรณหันไปมอง เธอหันมาบอกว่า “สจ.กับลูกชายน่ะค่ะ เห็นว่าเพิ่งกลับจากนอก สาวๆ ฮือฮามาก เขาว่ากันว่าหล่อสุดในหร่ะรี” ณัฐวรรณทำเสียงล้อเลียน “แล้วน้องวรรณว่าไม่หล่อเหรอ” ศกุนตลาถามยิ้มๆ “ยี้ หน้าหม้อจะตายค่ะพี่กุน อย่าพูดไปนะคะเขาเคยมาจีบวรรณด้วย ชวนไปกินข้าวทีเดียวสะเออะมาจับมือ” ณัฐวรรณพูดเสียงเบาเหมือนกระซิบ “แล้ววรรณทำยังไงคะ” การอยู่สระบุรีมีแต่เรื่องน่าสนใจ เธอเริ่มชอบแล้วสิ ศกุนตลาคิดในใจ “วรรณก็ทุ่มมันด้วยเก้าอี้สิคะ ตอนนั้นพี่มัสไม่อยู่ไปเรียนเมืองนอก ที่บ้านมีแค่คุณพ่อคุณแม่กับวรรณ วรรณเลยได้ไปเรียนกรุงเทพเพราะคุณแม่กลัวสจ.เขามาแก้แค้นน่ะค่ะ” ณัฐวรรณเล่าอย่างเมามัน จนไม่เห็นคนที่มาด้านหลัง “อะไรนะวรรณ ไหนเล่าอีกทีซิ” มัฆวานมาได้ยินพอดี ยังไม่ทันที่ณัฐวรรณจะพูดอะไร สจ.สุขุมก็เดินมาที่บูธของไร่มณีจันทร์พอดี “ไร่มณีจันทร์ปีนี้ผลงานดีอีกแล้ว ได้ยินว่าไม่พอขายใช่ไหมหลานชาย” สุขุมทักทาย “ไม่เคยพอสักปีครับท่าน” มัฆวานตอบสั้นๆ สจ.โบกมือไปมา “ท่านเทิ่นอะไร เราคนกันเองทั้งนั้น ว่าไงหนูวรรณได้ยินว่าเมล่อนอร่อยมาก” เขาหันไปคุยกับณัฐวรรณ และทำทีเหมือนเพิ่งเห็นศกุนตลา “ใช่ค่ะคุณลุงสุขุมเราสนิทกันจะตายใช่ไหมคะ คุณลุงคะนี่พี่กุนกับพี่อิทค่ะ พี่กุนเป็นลูกสาวคุณลุงศานิตเจ้าของฟาร์มโคนมอารมณ์ดี” ณัฐวรรณจงใจไม่บอกว่าอิทธิเป็นใคร เธอหันมาคุยกับศกุนตลา “พี่กุน พี่อิทคะ นี่คุณลุงสุขุมค่ะ ท่านเป็นสจ.ของสระบุรี เป็นที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ของสมาคมด้วย” ศกุนตลายกมือไหว้ผู้สูงวัยกว่า “สวัสดีค่ะท่าน” ส่วนอิทธิเขาทำเพียงก้มศีรษะให้เท่านั้น ทำให้สุขุมไม่พอใจนัก “สวัสดีจ้ะหนู ลุงเสียใจเรื่องคุณพ่อด้วยนะ เอหนูกุนเป็นลูกสาวคุณศานิตแล้วพ่อหนุ่มนี่เป็นลูกชายเหรอ” เขาแกล้งถาม “พี่อิทเป็นหุ้นส่วนของกุนค่ะ” ศกุนตลาตอบแค่นั้น “อ๋อ หุ้นส่วนแล้วหนูจะทำฟาร์มต่อจากคุณพ่อไหม ถ้าไม่ทำลุงก็เข้าใจนะ เราเป็นสาวเมืองกรุงจะให้มาอยู่ที่นี่คงไม่ชิน ถ้าอยากขายที่ลุงช่วยแนะนำได้นะ” สุขุมลองเชิง “กุนก็ว่าจะดูๆ ก่อนค่ะ ถ้าไม่ไหวก็คงขาย อะไรก็ไม่แน่ไม่นอน” หยอดมาก็หยอดไป เรื่องแสดงละครขอให้บอกเถอะ “ว่าแต่คุณลุงรู้เหรอคะ ว่าใครอยากซื้อที่ของกุน” เธอทำท่าสนใจ “แหม ลุงเป็นคนกว้างขวางก็พอมีคนเปรยๆ อยู่บ้าง ที่ตรงนั้นน่าจะได้ราคาดีอยู่นะ คงไม่น้อยกว่าสักสามสิบล้าน” สุขุมพูดกดราคาด้วยเห็นว่าเธออายุน้อย คงไม่รู้อะไร “แหม ที่ตรงนั้นร้อยสิบสองไร่สองงานสี่สิบห้าตารางวา กุนนึกว่าจะขายได้สักร้อยล้านเสียอีกค่ะ” เธอพูดตรงๆ จนสุขุมเสียหน้า หญิงสาวพูดต่อว่า “ถ้าได้แค่สามสิบล้านกุนเอาไว้ดูเล่นเฉยๆ ดีกว่าค่ะ ไม่ได้ร้อนเงินอะไร” เธอพูดปนหัวเราะ สุขุมได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้ ที่ดูเหมือนว่าบารมีของเขาจะไม่เป็นที่เกรงกลัวของเด็กรุ่นลูกเลย สิทธาเดินเข้ามาร่วมวงสนทนา “คุณพ่ออยู่ตรงนี้เอง” สุขุมหันไปมองบุตรชาย “อ้อหนูกุน นี่สิทธาลูกชายลุงรู้จักกันไว้นะ เราเพิ่งมาอยู่ที่นี่คงยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร ถ้าอยากรู้อะไรเกี่ยวกับสระบุรีก็ถามลูกลุงได้” เขาแนะนำลูกชาย และเน้นย้ำคำว่าเธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่ ศกุนตลารับรู้ถึงคำเตือนนั้นเธอยิ้มนิดๆ ให้สิทธาตามมารยาท “สวัสดีค่ะคุณสิทธา” “สวัสดีครับน้องกุน พี่ขอเรียกน้องกุนนะครับ” สิทธายิ้มให้ศกุนตลาและอิทธิ เขาทักทายเด็กชายที่ศกุนตลาอุ้มอยู่ “ลูกชายน้องกุนเหรอครับ แหม..น่ารักจังขออาอุ้มหน่อยสิ” เขาทำท่าจะขออุ้มเด็กชายแต่น้องธีร้องจ้าขึ้นมา “ส่งลูกมาให้พี่เถอะกุน พี่อุ้มเอง” อิทธิบอกเด็กชายหันไปหาเขาทันที