พี่อิทชัดเจน

ศกุนตลามองสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาเรื่อยๆ จนบรรยากาศมืดครึ้มจนเหมือนตอนเย็น ทั้งที่ตอนนี้ยังไม่เที่ยงเลย “เสื้อชื้น เอาออกมาผึ่งเถอะกุนเดี๋ยวจะป่วย” อิทธิหมายถึงเสื้อของเขาที่ให้เธอใช้คลุมตัวอยู่ “หนาวค่ะ” เธอห่อตัวเข้าหากัน อิทธิส่งผ้าห่มผืนบางเป็นผ้าสำลีผืนไม่ใหญ่นัก เขาเจอมันพับอยู่ด้านในของเพิง เพิงพักนี้มีห้องเล็กๆ เก็บของอยู่ มีผ้าห่มพับอยู่ในตู้ไม้ที่เขาค้นมาได้ มันดูสะอาดใช้ได้ไม่มีเศษฝุ่นหรือขี้ดินอะไร “ใช้ห่มไปก่อนครับ” เขารับเสื้อของตนเองไปผึ่งไว้ด้านในห้อง และกลับมานั่งใกล้ๆ เธอจับข้อเท้าที่เริ่มแดงขึ้น “เจ็บมากไหม” เขาถาม “เจ็บค่ะ แต่ยังพอทนได้” เธอตอบ ตามองมือใหญ่ที่ลูบบริเวณข้อเท้าเล็กของตนเองอย่างระวัง “อดทนหน่อยนะครับ ฝนไม่น่าจะตกนานเดี๋ยวกลับไปบ้านพี่ทายาให้” เขาวางข้อเท้าเธอลงอย่างนุ่มนวลและถามคำถามหนึ่งขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “เรื่องที่พี่เคยบอก กุนคิดยังไง”