“ไม่ค่ะ กุนว่ากุนเดินได้นะคะ แค่ลงน้ำหนักมากไม่ได้” ศกุนตลาไม่เห็นด้วย
ขณะน้องธีลงบันไดมาหาแม่อย่างเร็วจนเธอต้องร้องห้าม
“อย่าวิ่งลูก”
“แม่ พ่อ” เด็กชายเรียก อิทธิอุ้มเด็กชายขึ้นมาแล้วถาม
“กินข้าวหรือยังครับ”
ธีพยักหน้า “กินแล้ว พ่อไปๆๆ ดูปลา” เด็กชายชวนอิทธิไปดูปลาที่บ่อ
“พ่อกับแม่ยังไม่ได้กินข้าวเลย ธีรอแปบได้ไหม” เขาหันมาทางศกุนตลา
“กุนจะทานข้าวตรงนี้ไหม จะได้ไม่ต้องลุก” เขาหมายถึงที่โต๊ะกระจกหน้าโซฟา
“ได้ค่ะ ก็ดี”
จากนั้นแม่บ้านจึงจัดสำรับให้ทั้งสองคนทานกันตรงนั้น มีน้องธีนั่งเล่นอยู่ด้วยใกล้ๆ
“เห็นคนงานคุยกันว่ากล้วยหอมที่พี่ปลูกทางฝั่งโน้นออกปลีแล้วเหรอคะ” เธอถาม
“ครับ ไปดูไหมแต่รอข้อเท้าหายก่อนดีกว่า จะได้ข้ามท้องร่องไหว”
“พี่ปลูกกี่ต้นคะ”
“สองไร่ครับประมาณ 400 ต้น ถ้าไม่ยกร่องน่าจะได้มากกว่านี้ แต่กล้วยหอมทองใช้น้ำเยอะพี่เลยให้ยกร่องดีกว่า”
ศกุนตลาคิดตามแล้ว
