“ลี่หลิน ตื่นได้แล้ว”
เสียงทุ้มกระซิบปลุกที่ข้างใบหู พร้อมฝ่ามือหนาเขย่าต้นแขนของคนตัวเล็กในอ้อมกอดให้ลืมตาตื่น
“อื้ออ”
ลี่หลินงัวเงียด้วยความง่วง ก่อนจะเริ่มขยับตัวอย่างอืดอาด เธอค่อย ๆ ปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้า พบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน บนตัวมีเสื้อสูทของเขาคลุมตัวเอาไว้
“เฮือก”
เธอจำเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ได้ แต่ทันทีที่สะดุ้งและผละตัวออกจากมังกร ถึงได้คิดย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
เพราะติดป่านี่เอง เธอถึงได้นอนไม่สบายตัวนัก แต่มังกรน่าจะหนักกว่าเธอหลายเท่า เพราะเขาทั้งให้เธอหนุนแขนและนอนซบอยู่ทั้งคืน
“เริ่มสว่างแล้ว เดินทางกันเถอะ”
เขาบอกเสียงแหบพร่า น่าจะเพราะไม่ได้กินน้ำตั้งแต่เย็นเมื่อวาน
“พอจะจำทางได้ไหม”
“อืม เดินตามทางพระอาทิตย์ขึ้น ไปทางนั้น”
ว่าแล้วก็ชี้มือไปทางด้านหลังของลี่หลิน ที่พระอาทิตย์ใกล้จะโผล่เหนือผืนดินเต็มที ทั้งคู่จึงเริ่มออกเดินทางกัน
