แสงแดดทอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามากระทบดวงตาที่กำลังหลับสนิทราวกับจับวาง ลี่หลินเริ่มรู้สึกตัวและงัวเงียขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุม ก่อนจะขยับร่างกายอันหนักอึ้งอย่างช้า ๆ
“ซี้ดดด”
ความเจ็บปวดที่กดทับ ทำให้เธอหลุดเสียงร้องซี้ดออกมายามที่ต้องขยับร่างกาย ก่อนที่เปลือกตาจะค่อย ๆ ปรือขึ้นสู้กับแสงที่แยงเข้ามา
ความรู้สึกแรกหลังพยุงตัวลุกขึ้นนั่งได้ เธอยังคงมึนงงอยู่ แต่พอเหลือบเห็นร่างกายที่เปลือยเปล่า ดวงตาที่เคล้าความง่วงก็เบิกโพลงเท่าไข่ห่าน
“เฮ้ย!”
เสียงอุทานดังคับห้อง พร้อมกับผ้าห่มผืนหนาที่ถูกกระชากขึ้นมาคลุมตัว เธอเริ่มกวาดมองไปทั่วบริเวณ โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในห้อง เลยไม่ต้องปั้นหน้าให้ยากลำบาก
ภาพเมื่อคืนเริ่มย้อนกลับเข้ามาในหัว ลี่หลินเม้มปากแน่นพร้อมกับเงยหน้าย่นหัวคิ้วอย่างหนัก
“ฮือออ ทำอะไรไม่คิดเลยลี่หลิน!”
เธอก่นด่าตัวเองอย่างบ้าคลั่ง แม้รู้อยู่เต็มอกว่าทั้งหมดที่เกิ
