ดีนไม่เซ้าซี้ถามว่าเกิดอะไรขึ้นแม้แต่คำเดียว เขาเอาแต่นั่งอยู่ข้างลี่หลิน แล้วทอดมองไปยังท้องฟ้ากว้าง ฝนที่ตกลงมาแรงก่อนหน้าเริ่มซาลงไปเรื่อย ๆ จนเหลือแค่เม็ดฝนที่ตกลงมาปรอย ๆ เท่านั้น
“พี่รู้ได้ไง ว่าหลินอยู่ที่นี่”
หลินหันไปถามคนข้าง ๆ พลางตั้งคำถามที่คาใจ
“เดา เป็นไง เก่งไหมล่ะ”
เขาตอบเธอด้วยรอยยิ้มกวน ๆ อย่างที่ชอบทำประจำ ทำเอาลี่หลินหลุดขำออกมาจนได้
“ยิ้มได้แล้ว”
คนร่างใหญ่ยกมือขึ้นยีเส้นผมที่เริ่มจะแห้ง ก่อนจะถูกลี่หลินดันมือออก
“อื้ออ เสียทรงหมด”
“หึ ๆ มันเสียทรงตั้งแต่เปียกน้ำแล้ว”
เขาแซวต่อ แถมยังยุ่งกับผมเธอไม่เลิก จนถูกเธอมุ่ยหน้าใส่จนได้
“พี่ว่า... ป่านนี้ม้าจะไปเกิดหรือยัง”
“ไปแล้วมั้งง ลูกสาวแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา มีอะไรให้ห่วงอีกล่ะ?”
ลี่หลินหลุบตาต่ำ ใจจริงเธอไม่อยากให้แม่ไปไหนไกลเลย อยากให้แม่อยู่ใกล้ตลอด มันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว แต่เธอไม่เคยทำใจยอมรับได้จริง ๆ ว
