ตายแล้วฟื้น?

ไลลาจอดรถที่หน้าวัดแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ หญิงสาวหยิบพวงมาลัยตรงไปที่เก็บกระดูกที่เจดีย์หลังโบสถ์ เธอมาที่นี่ทุกเดือนเป็นเวลาหกปี สม่ำเสมอไม่เคยขาด หญิงสาววางพวงมาลัยตรงหน้ารูปถ่ายของชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารชุดปกติขาวยศเรือเอก “พี่ริทคะ พี่อยู่ที่ไหน คนดีๆ แบบพี่ต้องได้ไปภพภูมิที่ดีใช่ไหม พี่โกรธพริกรึเปล่าที่แต่งงานใหม่” “ถ้าพี่อยากให้พริกย้ายออกจากที่ตรงนั้น พี่มาบอกพริกอีกทีนะคะ แล้วพริกจะยกที่ผืนนั้นให้ลุงของพี่” เธอพูดพึมพำคนเดียว เธอมาคุยกับรามิลทุกเดือน เล่าทุกสิ่งที่พบในชีวิตให้รูปของเขาฟังโดยที่ไม่เคยมีคำตอบ ไลลาคิดถึงอดีตสามีคนแรกที่เสียชีวิตไปเมื่อหกปีก่อน เขาเป็นทหารเรือสังกัดหน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือ หลังจากที่เธอและเขาแต่งงานกันได้เพียง 20 วัน เรือเอกรามิลได้รับคำสั่งให้ไปปฏิบัติหน้าที่ เธอไม่รู้รายละเอียดว่าเขาต้องไปที่ไหน ไปทำอะไรแต่หลังจากที่เขาหายไปสิบวันเธอได้รับการติดต่อจากหน่วยงานของเขา ยืนยันการเสียชีวิตในการระหว่างการปฏิบัติหน้าที่ ผู้บังคับบัญชาบอกว่าเขาโดนระเบิดจนร่างฉีกขาด ไม่สามารถดูรูปพรรณสัณฐานได้ มีเพียงเศษซากเสื้อของเขาที่มีป้ายชื่อปักที่หน้าอกเหลืออยู่ หญิงสาวเปิดเก๊ะหน้ารถ หยิบปีกรูปโลมาคู่ขึ้นมานั่นคือสิ่งเดียวที่เธอได้คืนมาตอนไปรับศพเขา เธอกำปีกเครื่องหมายนั้นไว้ในมือจนเจ็บ ผ่านมาหกปีเธอไม่มีน้ำตาให้กับการจากไปของเขาแล้ว แต่ในใจก็ยังเศร้าหมองทุกครั้ง เธอเช็ดน้ำตายกข้อมือขึ้นดูเวลา วันนี้เธอต้องไปร่วมงานแต่งงานของศกุนตลา หญิงสาวคนนั้นจัดงานทั้งที่กรุงเทพฯ และที่สระบุรี และเธอรับปากแล้วจะไปร่วมด้วย เธอขับรถไปตามพิกัดที่ศกุนตลาให้มา จริงๆ ตอนแรกเจ้าสาวบอกว่าจะมีงานช่วงเช้าที่บ้านเจ้าสาว แต่เมื่อคืนตอนดึกเจ้าสาวได้ส่งโลเคชั่นใหม่มาให้เธอ บอกว่ามีการเปลี่ยนแปลงแบบกระทันหัน ไลลาไม่ได้ถามอะไรและพื้นเพเธอเองก็เป็นคนกรุงเทพฯ จึงไม่ใช่ปัญหานัก เธอเลี้ยวรถมาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ เธอลดกระจกถามยามหน้าบ้าน จึงได้รับคำตอบให้เลี้ยวรถเข้ามาได้เลย 'มหาเศรษฐีมาก...มียามที่บ้านด้วย สงสัยจะเป็นบ้านของฝ่ายเจ้าบ่าวละมั้ง' เธอคิดในใจ หญิงสาวจอดรถหน้าตึกก้าวลงมาแล้วมองไปรอบๆ เมื่อรู้สึกว่าเงียบๆ ผิดปกติของบ้านมีงาน อีกสองนาทีต่อมาชมพูนุทรีบวิ่งลงมารับเธอ จากนั้นเธอจึงได้รู้ว่ามีปัญหานิดหน่อย จึงต้องยกเลิกพิธีต่างๆ เหลือเพียงการจดทะเบียนสมรสของบ่าวสาว ชมพูนุทแนะนำไลลากับทุกคนให้รู้จักกัน เธอมองเจ้าสาวในวันนี้ที่เปลี่ยนรูปแบบของงานแต่งงานแบบกระทันทัน “ถือว่าฟาดเคราะห์นะคะกุน อย่างน้อยเราก็ไม่ได้เป็นอะไร จะได้เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีจริงๆ” ไลลาอวยพร “ขอบคุณค่ะพี่พริก กุนขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอกพี่ตรงๆ อยากเจอพี่พริกด้วยค่ะ” ศกุนตลาบอกตามที่เธอคิด หญิงสาวอยู่ร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับบ่าวสาวและเครือญาติ เนื่องจากวันนี้เธอไม่มีธุระที่ไหนจึงคุยต่อได้สบายๆ และขอตัวกลับบ้านในตอนบ่าย วันรุ่งขึ้นเธอแวะเอาหนังสือเกี่ยวกับการขออโหสิกรรมไปให้ศกุนตลาที่บ้านของอิทธิ โดยที่แวะเอาไปให้ก่อนที่เธอจะกลับพัทยา “นี่นะคะน้องกุน ลองอ่านดูก่อน ไม่ต้องเร่งตัวเองว่าต้องทำให้ได้ในทันที เพราะการขออโหสิกรรมเป็นสิ่งที่ทำง่ายแต่ได้ผลยากค่ะ” เธอแนะนำ “ทำไมล่ะคะพี่พริก” “เพราะว่าการขออโหสิกรรมให้ได้ผล ต้องใช้ใจนำค่ะ ตราบใดที่เรายังโกรธ ยังเกลียดมันได้ผลยาก แต่ถึงจะได้ผลยากก็ถือว่าได้เริ่มต้น ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย” เธอพูดและขอตัวกลับเนื่องจากเย็นมากจนใกล้ค่ำ ในขณะที่ศกุนตลาลงมาส่งเธอ ประตูห้องทำงานของอิทธิเปิดออก ชายที่ก้าวออกมาจากห้องนั้นในเวลาเดียวกับที่ไลลาเดินมาถึงพอดี เขาจ้องเธออย่างคิดไม่ถึงว่าจะพบที่นี่ ไลลาเงยหน้าขึ้นมองเห็นธาม เธอตกใจจนช็อก “พี่ริท” ริทหรือรามิล อดีตสามีที่เสียชีวิตไป ที่เธอเพิ่งเอาดอกไม้ไปวางที่หน้าช่องเก็บกระดูกเขามาเมื่อวาน เขามาอยู่ตรงนี้ได้ไง “พี่ริท มาได้ยังไงคะ ไหนนายพี่บอกว่าพี่ตายแล้ว” เธอวิ่งตามไปเหนี่ยวแขนเขา แต่ธามหันกลับมาปลดมือเธออย่างสุภาพ “ผมชื่อธามครับ คุณคงจำคนผิดแล้วล่ะ” คำยืนยันทำให้ไลลากระพริบตา หญิงสาวถอยหลังทันที เธอไม่อยากเชื่อว่าในโลกนี้จะมีคนที่หน้าตาเหมือนกันโดยที่ไม่ใช่ฝาแฝด แต่เธอก็ต้องเชื่อเมื่อแววตาเขาว่างเปล่า ราบเรียบ ไร้ความรู้สึก “ขอโทษค่ะ ดิฉันคงจำคนผิด” ไลลากลับมาถึงคอนโดฯ ที่พัทยาด้วยอาการอ่อนระโหยโรยแรง เธอยังไม่อยากเชื่อตาตัวเองว่าจะมีใครสักคนที่หน้าตาเหมือนรามิลได้ขนาดนั้น ทั้งหน้าตา รูปร่าง ส่วนสูง แต่มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผู้ชายคนนั้นจะเป็นรามิลขึ้นมาได้จริงเช่นกัน ไลลาสะดุ้งเมื่อเสียงแอพพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้นมา ธันย์ : หล่อนอยู่พัทยารึเปล่าวันนี้ พริก : อยู่ ธันย์ : มาดริ๊งกันไหม เพื่อนมาเที่ยวน่ะ พริก : แกอยู่ไหน ธันย์ : ผับใกล้ๆ คอนโดแกนี่ล่ะ จะมาไหม พริก : เดี๋ยวไป รอแปบ ธันย์เป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มเรียนมาด้วยกันตั้งแต่มหาวิทยาลัยปีหนึ่ง เขาเป็นคนมีความสามารถ ปัจจุบันมีอาชีพการงานอยู่ในเกณฑ์ดีคือบริหารอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวให้งอกเงย ไม่ว่าจะเป็นรีสอร์ท พูลวิลล่า หรืออพาร์ตเม้นท์ หอพักในหลายจังหวัด ชายหนุ่มรับรู้ถึงปัญหาในทุกช่วงชีวิตของเพื่อนสาว ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์แต่เขาก็ไม่สามารถก้าวก่ายการตัดสินใจของเธอได้ ทำได้แค่ให้กำลังใจเท่านั้น ชายหนุ่มรอยี่สิบนาทีเพื่อนสนิทก็มาถึง เขามองสีหน้าอิดโรยของไลลาอย่างแปลกใจ “เป็นอะไร ไม่สบายเหรอแกทีหลังบอกก็ได้นะไม่ต้องฝืนมา” เขาถาม “เปล่า ฉันอยากมา” ไลลาคิดว่าเธอคงต้องเล่าให้ใครสักคนฟัง ไม่งั้นเธอคงจิตใจว้าวุ่นแน่ๆ “แก วันนี้ฉันเจอ..” เธอพูดค้าง แล้วกัดริมฝีปากตัวเองไม่รู้จะอธิบายเช่นไร “เจออะไรมา ทำหน้าเหมือนเจอผี” ธันย์พูดเล่น “ไม่ใช่ผี แต่มันจะมีไหมแก คนสองคนที่เหมือนกันเป๊ะๆ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รูปร่างหรือส่วนสูง” ไลลาถามเพื่อน ธันย์เริ่มคิดตามว่าเพื่อนสาวน่าจะมีปัญหาจริงๆ “แกไปเจอใครมา ลองบอกฉันก่อน” เขาถามจริงจัง ส่งค็อกเทลที่พนักงานมาเสริฟให้เธอ ไลลารับมาจิบ เครื่องดื่มดีกรีแรงเย็นจัดทำให้เธอเย็นวาบถึงศีรษะ “ฉันเจอพี่ริท ไม่ใช่สิเขาบอกว่าชื่อธามแต่เขาเหมือนพี่ริทมาก เหมือนจริงๆ” เธอพูดราวเสียงกระซิบแต่ธันย์ได้ยินชัดเจน “แกอธิบายมา ว่าไปเจอที่ไหน ยังไง” จากนั้นเรื่องราวในวันนี้จึงถูกถ่ายทอดจากปากของไลลาให้เพื่อนสนิทฟังทั้งหมด ร่างสูงของธามนั่งอยู่ในคอนโดส่วนตัวโดยที่ไม่ได้เปิดไฟ ชายหนุ่มยอมรับว่าตกใจเมื่อเจอเธอ เจอผู้หญิงคนนั้นอีกครั้งแบบกระทันหัน เขาคิดย้อนไปในอดีตเมื่อหกปีก่อน คำถามของผู้บังคับบัญชาในตอนนั้น “แน่ใจนะว่าคุณจะร่วมเป็นสายสืบลับของกองทัพเรือ คุณรู้ใช่ไหมว่าประวัติของคุณจะถูกลบ คุณจะไม่มีตัวตนเดิมอีก คุณจะเป็นคนที่ตายไปแล้วสำหรับครอบครัวของคุณ” “ผมแน่ใจครับ” ครอบครัวสำคัญ แต่ภารกิจสำคัญกว่าและเขาแน่ใจว่าการจากไปของเขา ไลลาจะไม่เดือดร้อนอะไร หากเขาถูกจำหน่ายชื่อออกว่าตายเธอจะได้รับเงินก้อนใหญ่ และทรัพย์สินอื่นๆ ที่เขาทิ้งไว้ให้ เขาทำหน้าที่สายลับได้หนึ่งปีเต็มเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ เขาได้กลับมาในชื่อนามสกุลใหม่ มีประวัติที่ถูกสร้างขึ้นใหม่จากทางราชการ และเขาตั้งใจจะกลับมาหาเธอ แต่ได้ข่าวว่าเธอคบหาดูใจกับผู้ชายคนอื่น และธีรนัยลุงของเขาบอกลูกน้องเขาว่า เงินก้อนใหญ่ที่หน่วยงานสั่งจ่ายให้เธอ ไลลาเอาไปละลายหมดภายในเวลาไม่ถึงปี เขาจึงตัดสินใจไปทำงานที่ยูเออีและไม่เคยกลับไทยเลยในตลอดเวลาห้าปีต่อจากนั้น เขาไม่ได้โกรธไลลาที่เธอแต่งงานใหม่ แต่ก็ไม่คิดจะกลับไปรักเธออีก การใช้ชีวิตให้เหมือนกับตายจากกันไปจริงๆ มันดีที่สุดแล้วกับคนแบบไลลา