นๅคนๅคๅ ๑๙
นาคาไม่รู้ว่าตัวเองโมโหหรือว่าเป็นอะไรกันแน่ ทำไมต้องทำแบบนี้กับเธออีก
เขาจูบอยู่แบบนั้นจนลืมเวลา และน้ำฝนก็ไม่ได้ห้ามและก็ไม่ได้ตอบสนอง เธอปล่อยให้เขาทำไปจนพอใจ จนนาคายอมปล่อยเอง
"อย่าทำให้โกรธแบบนี้อีก" เสียงทุ้มพูดออกมาเบาๆ จนเธอไม่กล้าสบตา "เป็นอะไร.. เป็นอะไรก็พูดมาสิ" รู้ตัวแล้วว่าทำผิด แต่พยายามอดทนแล้วก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ โมโหให้เธอทีไรทำไมต้องอยากจูบ
"แล้วทีตัวเองล่ะ เห็นยืนกอดกันกลมเลยไม่ใช่เหรอ"
"ฉันไปกอดกับใครตั้งแต่เมื่อไร"
"กับคนรักของนายไง" คำนี้ออกมาจากปากของเธอแท้ๆ แต่เธอทำไมถึงรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้
"คนรัก? พริกแกงเหรอ" เขาพูดออกมาโดยไม่ได้คิดก่อนเลย
ยอมรับด้วยเหรอว่าพริกแกงเป็นคนรัก เธอไม่ได้พูดออกมาหรอกเพียงแค่คิดอยู่ในใจ
"คนอะไรคิดเองงอนเอง ฉันเคยพูดแล้วเหรอว่าพริกแกงเป็นคนรัก"
"เมื่อกี้มันก็เท่ากับนายยอมรับไม่ใช่เหรอ" น้ำฝนคิดว่าเขาอาจจะเก่ง
