นๅคนๅคๅ ๒๘
"หายงอนหรือยัง" นาคาเป็นห่วงความรู้สึกของน้ำฝนมาก ..แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมเขาต้องเทคแคร์พริกแกงถึงขนาดนั้นด้วย พอพริกแกงพูดหรือขอร้องอะไรมา เหมือนกับว่ามันคือหน้าที่ของเขาที่ต้องทำให้เธอ ทั้งๆ ที่ในใจเป็นห่วงความรู้สึกของน้ำฝนกลัวเธอจะน้อยใจ
"มันฟลุ๊คจริงเหรอ" แต่ช่วงนี้น้ำฝนดูเหมือนว่าจะน้อยใจเขาน้อยลงมาก ทั้ง ๆ ที่เห็นเขาเดินคู่กับพริกแกง
"จริงสิ เราไม่เคยเล่นปาลูกดอกแบบนั้นสักที" เพราะนาคาคิดว่ามันสิ้นเปลืองเงิน เก็บไว้ทำอย่างอื่นดีกว่าที่จะไปเล่นสนุกแบบนั้น นาคาสงสารแม่ที่หาเงินมาได้แบบยากลำบาก กว่าที่เขาจะใช้เงินแต่ละบาทเขาคิดแล้วคิดอีก
"รีบกลับบ้านกันดึกแล้ว" ชายหนุ่มขยี้ผมหญิงสาวเบา ๆ
"แล้วนายจะกลับบ้านยังไง ดึกมากแล้วนะ"
"ไม่เป็นไรหรอกเราเป็นผู้ชาย"
"ผู้ชายก็อันตรายอยู่ดี"
"แล้วจะเอาไง ให้เรานอนที่นี่ไหมล่ะ"
ทั้งสองเดินคุยกันมาสักพักก็ถึงหน้าบ้านของน้ำฝน
