นๅคนๅคๅ ๓๖
บนรถสองแถว
"ได้ยินเรื่องพริกแกงไหม"
"พริกแกงทำไม"
"ก็พ่อกำนันน่ะสิพาพริกแกงไปโรงพยาบาล เห็นร้องกรี๊ดตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว"
"เสียงผู้หญิงร้องลั่นเมื่อคืนนี้น่ะเหรอ"
"ใช่แล้ว"
ตอนนี้เพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่บนรถสองแถวต่างก็พูดกันเรื่องของพริกแกง
น้ำฝนรีบมองดูหน้านาคา แต่นาคาทำเหมือนเป็นไม่รู้เรื่อง ที่จริงเขาจำได้ตอนที่พริกแกงกอดเอวเขา แล้วร้องตะโกนให้คนมาช่วย หลังจากนั้นคือเขาจำอะไรไม่ได้เลย แต่มันต้องเกิดอะไรขึ้นกับพริกแกงแน่เขารู้ดีว่าตัวของเขาเองไม่เหมือนคนอื่นทั่วไป
หน้าโรงเรียนมัธยม..
"ค่อย ๆ ลงนะ เดี๋ยวก็สะดุดล้มลงไป"
"ไม่สะดุดหรอก" ตอนนี้น้ำฝนต้องทำตัวให้ชินกับการเทคแคร์ของเขา แต่ก่อนมีแต่เธอที่เดินตามหลังนาคา ขอแค่ให้ได้เดินตามรอยเท้าของเขาก็มีความสุขแล้ว แต่ตอนนี้มันเกินที่จะบรรยาย
"เป็นอะไร"
เธอไม่กล้าตอบว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เหมือนกับเธอรอผู้ชายคนนี้มาแสนนาน
