นๅคนๅคๅ ๓๗
นาคาได้ก้าวมาหยุดอยู่ด้านหน้าพริกแกงที่นั่งอยู่กับพื้น มือของเขายื่นไปแตะที่ศีรษะเธอเบา ๆ
และทันใดนั้นท้องฟ้าก็เกิดเปลี่ยนสีมืดครึ้มยิ่งกว่ากลางคืน
ในนิมิตของเขาเกิดเห็นบางอย่างขึ้นมา
"เจ้าต้องเอายานี้ให้นางกินให้ได้นะ" หญิงสาวที่หน้าตางดงามราวเทพธิดา เธอมีนามว่าพระนางมณีมธุรส เป็นบุตรสาวอีกคนของท้าวคงคาผู้เป็นใหญ่ในท้องทะเล
"เจ้าค่ะพระนาง"
"ห้ามพลาดเด็ดขาด"
"เจ้าค่ะ" ข้ารับใช้ส่วนตัวของพระนางมณีมธุรสได้รับโอสถในมือของพระนางเพื่อที่จะไปให้ชายานาคเทวีได้เสวย
"เจ้าคิดว่าเราโง่เขลาเหรอมณีมธุรส โอสถที่เจ้าให้คนของเจ้ามาให้ข้า เจ้าลองกินมันเข้าไปก่อน"
ข้ารับใช้ส่วนตัวของมณีมธุรสยังเดินไปไม่ถึงประตูห้องด้วยซ้ำ นาคเทวีก็เข้ามาก่อน เพราะจังหวะนั้นนางกำลังเดินผ่านห้องบรรทมส่วนพระองค์ของพระนางมณีมธุรส และนางก็ได้ยินที่ทั้งสองพูดคุยกัน
"เจ้าพี่หมายความว่ายังไงเพคะ"
"ก็หมายความ
