หลายวันต่อมา
หลังจากพายุรักในห้องวันนั้นสงบลง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น จนทรอยตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่เขาจะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง ชายหนุ่มดึงร่างบางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก พลางเอ่ยประโยคที่ทำให้พิมดาวถึงกับตัวแข็งทื่อ
“พิม... วันนี้พี่จะพาพิมไปเจอพ่อกับแม่พี่นะ พี่อยากให้ท่านรู้ว่าเรากลับมาคบกัน พี่อยากให้ท่านได้เจอกับพิม”
“ไม่นะคะพี่ทรอย! พิม... เอ่อ... พิมยังไม่พร้อม พิมกลัว... พี่ก็รู้ว่าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย...”
พิมดาวละล่ำละลักบอก แววตาคู่สวยไหวระริกด้วยความกังวลที่สลัดไม่หลุด
“พิมไม่ต้องกลัวนะ พี่จะไม่มีวันยอมให้ใครทำอะไรพิมได้เด็ดขาด พี่แค่อยากให้ท่านทั้งสองรู้ว่าเรารักกัน และพี่จริงจังกับพิมแค่ไหน”
ทรอยขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากชนกัน เขาประคองใบหน้าสวยไว้ด้วยมือทั้งสองข้างอย่างทะนุถนอม
“แต่ว่าพี่ก็รู้... ว่าครอบครัวของเราไม่สามารถญาติดีกันได้”
พิมดาวก้มหน้าลง เสียงขอ
