อลิน:นักตกมืออาชีพ

“วันนี้อลินไปโรงเรียนสนุกไหมคะ ไหนเล่าให้แม่ฟังหน่อยสิ” อรวลีจูงลูกสาวเดินมาตามทางเดินในโรงเรียนเพื่อไปที่รถยนต์ส่วนตัว  “สนุกค่ะ อลินมีเพื่อนเยอะเลยค่ะ มีคุณปลาทองด้วยนะคะแม่” อลิน เด็กหญิงวัยห้าขวบที่อรวลีรับอุปการะเป็นลูกบุญธรรมเล่า เธอมาจากสถานสงเคราะห์แห่งหนึ่งที่อรวลีได้พบเด็กหญิงครั้งแรกเมื่อสองปีก่อนในตอนที่เธอไปบริจาคทุนการศึกษาให้สถานที่นั้น  จากนั้นเธอวนเวียนไปพบเด็กหญิงตัวเล็กวัยเพียงสามขวบที่ถูกส่งมาที่นั่นเนื่องจากมารดาเสียชีวิตและไม่มีญาติคนอื่นดูแล  อรวลีไปที่นั่นเพื่อพบสาวน้อยทุกเดือนจนเวลาผ่านไปหกเดือนที่เธอมั่นใจว่าเธอต้องการดูแลเด็กหญิงตาโต ผมหยักศกในฐานะลูกตามกฎหมาย หญิงสาวจึงทำเรื่องขอรับอุปการะตามขั้นตอนใช้เวลาอีกหลายเดือน  กว่าที่ทุกอย่างจะเรียบร้อยจนในที่สุดเธอก็ได้อลินมาเป็นแก้วตาดวงใจจริง ๆ และอยู่ด้วยกันสองคนแม่ลูกมาเกือบหนึ่งปีเต็มแล้ว “คุณปลาทอง เพื่อนลูกชื่อปลาทองเหรอคะน่ารักจัง” “ไม่ใช่ค่ะคุณแม่ คุณปลาทองก็เป็นปลาที่อยู่ในอ่างบัวไงคะ พวกหนูไปเล่นกับคุณปลาทองมาค่ะสนุกม้ากมาก”  อลินเล่าเสียงใส ขณะที่คุณแม่คนสวยนึกภาพตามและเข้าใจเอาเองว่าการเล่นกับคุณปลาทองคงหมายถึงการไปดูปลาว่ายไปมาในอ่าง อรวลีเป็นหญิงสาวโสดอายุยี่สิบแปดปีเต็ม เธอมีหน้าที่การงานมั่นคงในฐานะหนึ่งในผู้บริหารโรงแรมในเครือฉัตรมณี เธอเป็นสมาชิกฉัตรมณีคนหนึ่งและเป็นลูกพี่ลูกน้องกับหัวเรือใหญ่ของตระกูลแบบอัญญา ฉัตรมณี  “วันนี้ไปที่ทำงานแม่ก่อนนะคะลูก แม่ยังมีงานค้างอยู่” หญิงสาวเปิดประตูรถส่งลูกสาวนั่งในคาร์ซีทรัดเข็มขัดให้เรียบร้อยและเดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับ เตรียมตัวออกเดินทางฝ่าการจราจรที่เริ่มหนาตาในช่วงสิบห้านาฬิกา เธอใช้เวลาประมาณยี่สิบห้านาทีมาถึงโรงแรมฉัตรเพชร  อลินสะพายเป้นักเรียนเดินร้องเพลงไปกับมารดาอย่างสนุกสนาน  “Old MACDONALD had a farm” อรวลีร้องเพลงสำหรับเด็กภาษาอังกฤษ  “E-I-E-I-O” อลินร้องรับเสียงดัง “and on his farm he had some ducks”  “E-I-E-I-O”  “with a Quack ! Quack ! here and a Quack ! Quack there  Here a Quack ! there a Quack ! Everywhere a Quack ! Quack !”  สองสาวเดินไปด้วยร้องเพลงไปด้วยจนขึ้นไปถึงชั้นบนสุดอันเป็นห้องทำงานของผู้บริหารทั้งหมด “ว่าไงครับคนสวย” อิงควัต รองประธานบริหารเดินคู่มากับอรุณีมาลาน้องสาวคนเล็ก “ลุงอิง!” อลินหยุดร้องเพลงปล่อยมือแม่วิ่งไปหาชายหนุ่มที่เรียกเธอ เขาย่อตัวเล็กน้อยขณะที่อุ้มร่างเล็กขึ้นมาในวงแขน “สวัสดีค่ะน้องอลิน ลงไปต้อนรับแขกสำคัญกับลุงอิงไหมครับ” รองประธานบริหารเอ่ยชวนสาวน้อยที่พยักหน้ารับทันที “ไปค่ะ” “จะดีเหรอคะพี่อิง” อรวลีทัดทาน เธอรู้ว่าอลินไม่ใช่เด็กเรียบร้อยนัก “ไม่เห็นเป็นไรเลยลิลลี่ เดี๋ยวออช่วยดูให้เอง” อรุณีมาลาพูดกับญาติสาวที่อายุไล่เลี่ยกัน เธอมองเด็กหญิงอย่างเอ็นดูพอๆ กับลูกฝาแฝดของตนเอง “หรือว่าลิลลี่จะไปด้วยกัน” อิงควัตหันมาถาม “ไม่ดีกว่าค่ะ ลี่มีเอกสารต้องเซ็นเดี๋ยวไม่เสร็จ อลินถ้าหนูจะลงไปกับลุงอิงกับน้าออต้องเรียบร้อยนะคะลูก”  “อย่าซีเรียสเลย หม่อมหลวงพันธกานต์เขาไม่ใช่คนเจ้าระเบียบเหมือนชื่อหรอก” อิงควัตพูดยิ้ม ๆ เขาไม่ได้สนิทสนมกับลูกค้าคนสำคัญที่จะมาเข้าพักในวันนี้นัก แต่ก็รู้จักกันในฐานะอดีตนักศึกษาไทยในสหราชอาณาจักร “ยินดีต้อนรับค่ะคุณลุง” เด็กหญิงย่อตัวลงทำท่าถอนสายบัวและส่งดอกไม้ช่อเล็กให้ชายหนุ่มที่เดินผ่านประตูโรงแรมเข้ามาตามที่คุณลุงสอนให้ทำ พันธกานต์มองเด็กหญิงที่มีใบหน้ารูปหัวใจ ผมหยักศกยาวในชุดนักเรียนอนุบาลลายสก็อตสีแดง เขายิ้มให้ก่อนจะรับดอกไม้จากมือเธอ เขาย่อตัวลงนั่งบนปลายเท้าเพื่อคุยกับอลิน “ขอบคุณและสวัสดีครับ น้องอลิน”  ชายหนุ่มกวาดตามองชื่อที่ปักที่หน้าอกแล้วจึงเรียกชื่อเธอ เด็กหญิงยิ้มแก้มปริ “คุณลุงรู้ได้ยังไงคะว่าหนูคืออลิน”  “ลุงเป็นอับดุลถามได้ตอบได้ทุกอย่างไงครับ”  อลินตาโต “จริงเหรอคะ”  อิงควัตหัวเราะในคอ เขาส่ายหน้าไปมากับคำตอบของพันธกานต์ แต่ก็พอใจที่อลินสามารถ 'ตก' คนที่ไม่รักเด็กแบบเพื่อนเก่าได้   พันธกานต์เข้าพักที่ห้องสวีทซึ่งเป็นห้องชุดที่โรงแรมจัดสำหรับเขาและผู้ติดตาม ปกติชายหนุ่มมาไทยบ้างปีละครั้งสองครั้งและในคราวนี้มาด้วยเรื่องของมรดก เนื่องจากท่านย่าหรือท่านผู้หญิงศรีเพชรแห่งวังภัคสิรินถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคชราไปในปีที่แล้ว แต่ด้วยสถานการณ์โรคระบาดที่เกิดขึ้นทั่วโลกทำให้เขางดเดินทางออกนอกประเทศมาสองปีเต็ม  “คุณพัทจะให้ผมตามข่าวของคุณพนิตสินีใช่ไหมครับ” คนสนิทถามในขณะที่ชายหนุ่มอ่านเอกสารที่ทนายส่งมาให้ พันธกานต์ตอบโดยไม่เงยหน้า “ใช่ สองปีก่อนนินีเคยติดต่อมาว่ามีเรื่องจะบอกแล้วหายเงียบไป ผมโทรหาก็ติดต่อไม่ได้ในโซเชียลไม่ลงข่าวอัปเดตอะไรเลย ลองให้นักสืบช่วยดูที”  เขาพูดถึงพนิตสินี อดีตคนรักที่เคยมีความสัมพันธ์กันในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ เมื่อหกปีก่อนเธอเป็นฝ่ายบอกเลิกและเดินทางกลับไทย เป็นการจากกันด้วยดีที่เขายังถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอยู่เสมอ เธอติดต่อเขามาครั้งสุดท้ายเมื่อสองปีก่อนว่ามีเรื่องจะบอกแต่ยังไม่ทันรู้เรื่องอะไร เขาก็ติดต่อเธอไม่ได้อีกเลย  ด้วยสถานการณ์โรคระบาดทำให้เขาไม่ได้มาไทย ภาระหน้าที่ทำให้พันธกานต์ลืมเรื่องพนิตสินีไปชั่วขณะ จนได้มาไทยเขาจึงอยากตามเรื่องนี้ว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า