บทที่สิบห้า : เซอร์ไพรส์ไม่ทันตั้งตัว

ภูเมฆขับรถออกมาจากร้านดอกไม้ด้วยท่าทีสบายๆ อัมพิกามองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ สักพัก เธอเริ่มรู้สึกคุ้นๆ ว่าเส้นทางนี้ไม่ใช่ทางกลับโรงแรม อัมพิกามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความสงสัย ก่อนจะหันมาถามภูเมฆด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คุณภูเมฆคะ ดิฉันว่านี่ไม่ใช่ทางกลับโรงแรมแล้วนะคะ" ภูเมฆมองกระจกหลังเล็กน้อย ยิ้มบางๆ อย่างมีเลศนัย "อืมม สังเกตเร็วจังเลยนะ ใช่แล้ว เราไม่ได้กำลังกลับโรงแรม" อัมพิกาเลิกคิ้วเล็กน้อย "แล้วเรากำลังจะไปไหนกันคะ" ในใจเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ภูเมฆขับรถต่อไปเรื่อยๆ มองตรงไปข้างหน้าด้วยท่าทีสบายๆ "ผมมีความคิดขึ้นมาน่ะครับ ไหนๆ วันหยุดก็ยังอีกยาว ซื้อดอกไม้ก็เสร็จแล้ว ทำไมเราไม่ลองไปสูดอากาศบริสุทธิ์นอกเมืองสักหน่อยล่ะ" "นอกเมือง...เหรอคะแต่ดิฉัน" อัมพิกาน้ำเสียงเริ่มกังวลเล็กน้อย "ไม่ต้องกังวลไปหรอก ผมแค่คิดว่าการได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้างมันอาจจะดีกว่าการกลับไปนั่งเหงาๆ ในห้องพักผมมีที่ที่อยากจะพาไป รับรองว่าคุณจะต้องชอบ" ภูเมฆรีบขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงนุ่มนวลแต่หนักแน่น แอบมองอัมพิกาเล็กน้อย อัมพิกามองหน้าภูเมฆอย่างระแวง "แต่ดิฉันบอกว่าอยากกลับไปพักผ่อน..." ภูเมฆถอนหายใจเบาๆ "ผมเข้าใจครับ แต่บางทีสิ่งที่เราคิดว่าดีที่สุดสำหรับเรา อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการจริงๆ ก็ได้ ลองเปิดใจดูนะครับ ผมสัญญาว่าจะพาไปที่ที่สวยงามและไม่ไกลจากเมืองมากนัก" อัมพิกามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง เริ่มเห็นป้ายบอกทาง "แต่ว่า... ทางนี้มัน..." ภูเมฆขับรถเลี้ยวไปอีกทาง "เชื่อใจผมเถอะ ผมแค่อยากจะใช้เวลาในวันหยุดนี้ให้มันพิเศษขึ้นมาหน่อย" น้ำเสียงทิ้งท้ายด้วยความหมายที่แฝงอยู่ อัมพิกาเริ่มสับสนและกังวล ภูเมฆยิ้มบางๆ โดยไม่หันมามอง ความเงียบปกคลุมห้องโดยสารอีกครั้ง ราวกับม่านที่ค่อยๆ เลื่อนลงมากั้นกลางระหว่างภูเมฆและอัมพิกา มีเพียงเสียงเครื่องยนต์เบาๆ ที่ดังสม่ำเสมอ ความสงสัยและความกังวลครอบงำจิตใจของอัมพิกา ในขณะที่ภูเมฆยังคงขับรถต่อไปด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะมีจุดหมายปลายทางที่ซ่อนไว้ หลังจากขับรถออกจากนอกเมืองมาได้สักพัก อัมพิกาเริ่มสังเกตเห็นทิวทัศน์ที่คุ้นตา แสงแดดยามเย็นสาดส่องกระทบผืนน้ำทะเลเป็นประกาย ภูเมฆเลี้ยวรถเข้าไปในบริเวณบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ริมชายฝั่งพัทยา รถซีโฟร์สีดำเลี้ยวเข้าไปตามถนนส่วนตัวที่ทอดยาวไปยังบ้านพักตากอากาศสีขาวสะอาดตาที่ตั้งอยู่ริมชายหาด อัมพิกามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นวิวทะเลสีครามกว้างสุดลูกหูลูกตา ต้นมะพร้าวเอนลู่ตามลม แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเป็นสีทองอร่าม ภูเมฆจอดรถสนิทหน้าตัวบ้าน ก่อนจะดับเครื่องยนต์ หันมายิ้มให้อัมพิกาเล็กน้อย "ถึงแล้วครับ" เขาลงจากรถ เดินอ้อมมาเปิดประตูให้อัมพิกาด้วยท่าทางสุภาพ "เชิญครับ..." อัมพิกาค่อยๆ ก้าวลงจากรถ ยืนมองไปรอบๆ บริเวณบ้านพักด้วยความตื่นตัวและประหลาดใจ บ้านพักหลังใหญ่โตโอ่อ่า ตกแต่งอย่างสวยงามทันสมัย มีสระว่ายน้ำส่วนตัวและสนามหญ้าที่ทอดยาวไปจนสุดรั้วติดกับชายหาด อัมพิกามองภูเมฆด้วยความสงสัย "ที่นี่ ที่ไหนคะ" "ที่นี่ก็บ้านพักตากอากาศของผมน่ะสิ ผมคิดว่าการได้มาพักผ่อนริมทะเล น่าจะดีกว่าการกลับไปนอนเฉยๆ อยู่บ้านนะครับ" ภูเมฆยืนมองวิวทะเลด้วยรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลาย อัมพิกาถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าภูเมฆจะพาเธอมาที่บ้านพักส่วนตัวของเขาที่พัทยา ความรู้สึกประหลาดใจ ความสงสัย และความไม่แน่ใจ ปะปนกันอยู่ในใจ อัมพิกามองไปรอบๆ อีกครั้งด้วยความตื่นตัว "ผมเชื่อว่าที่นี่น่าจะยกระดับประสบการณ์การพักผ่อนในวันหยุดของคุณได้ มากกว่าการใช้เวลาวันหยุดอยู่แต่บ้าน" น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความภูมิใจในสถานที่ ภูเมฆเดินนำไปยังทางเดินที่ทอดยาวไปยังตัวบ้าน "ผมเพียงต้องการแสดงให้เห็นว่าในฐานะผู้บริหารผมก็มีความใส่ใจในสวัสดิภาพทางใจของพนักงาน สถานที่เงียบสงบแบบนี้ น่าจะช่วยชำระล้างความเหนื่อยล้าจากการทำงานได้เป็นอย่างดี" น้ำเสียงราวกับกำลังอธิบายหลักการบริหาร อัมพิกาเดินตามภูเมฆไปอย่างเงียบๆ "ขอบคุณสำหรับความใส่ใจค่ะ แต่..." ภูเมฆหยุดยืนหันมาเผชิญหน้ากับอัมพิกาเล็กน้อย "ไม่มีแต่ ถือเสียว่าเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศที่ผมมอบให้ในฐานะ ที่คุณได้เสียสละเวลาอันมีค่าในวันหยุดมาช่วยผมใน ภารกิจเลือกดอกไม้ซึ่งผมก็ต้องยอมรับว่ารสนิยมของคุณก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ผมคาดการณ์ไว้" แอบมีรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก อัมพิกามองภูเมฆด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ดิฉันเพียงแต่เลือกดอกไม้ที่คิดว่าเหมาะสมกับคุณค่ะ" ภูเมฆพยักหน้าอย่างช้าๆ "ความเหมาะสมเป็นคุณสมบัติที่พนักงานที่ดีควรมีเช่นเดียวกับความสามารถในการปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดเหมือนกับการมาเยือนสถานที่แห่งนี้โดยที่คุณไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน" น้ำเสียงยังคงรักษามาด "ดิฉันเข้าใจค่ะ" แต่ในใจยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย ภูเมฆผายมือไปยังตัวบ้าน "เชิญครับ เข้าไปพักผ่อนด้านใน ผมเชื่อว่าบรรยากาศที่นี่จะ สร้างแรงบันดาลใจให้คุณในการกลับไปปฏิบัติงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพหลังวันหยุดอันแสนสั้นนี้" น้ำเสียงทิ้งท้ายด้วยความเป็นเจ้านายอย่างชัดเจน อัมพิกาเดินตามภูเมฆไปยังตัวบ้านด้วยความรู้สึกที่ยังคงระมัดระวัง "ขอบคุณค่ะ" แต่ในใจยังคงคิดว่าพักผ่อนแบบไหนจะดูเหมือนทำงานตลอดเวลา