บทที่สี่สิบห้า : วันที่สดใส

อัมพิกานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องนอน แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟส่องสว่างบริเวณโดยรอบ เธอจดจ่ออยู่กับภาระงานที่ได้รับมอบหมายจากธันวา ในฐานะพนักงานฟรีแลนซ์ ตามที่ได้ตกลงกันไว้ เธอวางมือจากงานที่ทำอยู่ชั่วครู่ และเหม่อมองไปยังบางสิ่งบนชั้นวางของ... ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่สีน้ำตาลอ่อนตัวนั้น ภูเมฆซื้อให้เธอจากสวนสนุกที่ไปเที่ยวด้วยกัน รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของอัมพิกาอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อนึกถึงวันนั้น วันที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ความสนุกสนาน และความรู้สึกอบอุ่นที่เธอได้รับจากภูเมฆ... ภาพของเขาในวันนั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำของเธอ รอยยิ้มที่สดใส ดวงตาที่เปล่งประกายเวลาที่เขามองมา และสัมผัสที่อ่อนโยนของมือเขาเวลาที่จับมือเธอ… ความคิดถึงถาโถมเข้ามาในใจ อัมพิกาจ้องมองตุ๊กตาหมีตัวนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งรัก คิดถึง และปรารถนา แต่ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา เมื่อเธอเองก็ยังไม่รู้