บทที่สี่สิบหก : สองชาย หนึ่งหัวใจ

เหลือบไปเห็นเรือไม้ลำเล็กที่จอดอยู่ริมฝั่งของสระน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการจัดสวนในรีสอร์ทบริเวณรอบสระน้ำมีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น และมีทางเดินหินที่ปูลาดอย่างสวยงาม แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ "ไปนั่งเรือเล่นกันไหมครับ คุณอัมพิกา เดี๋ยวผมพายให้" ธันวาเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้ม ภูเมฆหันขวับมามองหน้าธันวาทันที และหันไปมองอัมพิกาอย่างรอคำตอบว่าเธอจะตกลงหรือปฏิเสธ "ก็ดีเหมือนกันค่ะ คุณธันวา ฉันอยากนั่งเรือที่มีคุณพายให้" อัมพิกาตอบราวกับจะประชดภูเมฆ ธันวาและอัมพิกาเดินไปยังเรือ โดยมีภูเมฆเดินตามหลังทั้งสองคนไป เรือลำนั้นเป็นเรือไม้ธรรมดาๆ ดูเก่า มีไม้พายสองอัน ธันวาลงไปในเรือก่อน และยื่นมือมาให้อัมพิกาจับ ทั้งสองคนลงไปในเรือตามด้วยภูเมฆก้าวลงมานั่งข้างหลังอัมพิกา พร้อมกับจับไม้พายขึ้นมา โดยไม่รอที่จะให้พวกเขาเชิญ และไม่สนใจด้วย แม้ว่าพวกเขาจะห้ามก็ตาม "ฉันไม่ได้ชวนน