“จ้า... พ่อมาเฟียจมูกไว” หมอฌอนจัดการวัดไข้ลูกพีชอีกรอบอย่างรวดเร็ว “ไข้ลดเป็นปกติแล้วล่ะ พักผ่อนอีกนิดก็เดินปร๋อละ... ส่วนคุณหนูลูกพีชครับ หมอแนะนำอะไรอย่างหนึ่งนะ”
หมอฌอนโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูลูกพีช แต่จงใจให้เทียนอี้ได้ยิน “ถ้าอยากให้มังกรไร้ใจกลายเป็นแมวน้อย... อ้อนบ่อยๆ นะครับ คนแก่วัยสี่สิบน่ะ แพ้ทางเด็กดื้อที่ขี้อ้อนที่สุด โดยเฉพาะเด็กที่ชื่อลูกพีชเนี่ย... หมอว่าต่อให้หนูอยากได้หัวใจเขา เขาก็คงควักออกมาให้ง่ายๆ เลยล่ะ”
“ไอ้ฌอน!!!”
“หมอกลับก่อนนะคนสวย ไปล่ะนะท่านประธาน... อย่าลืมกินยาล่ะลูกพีช ทั้งยาแก้ปวดและยาคุมที่จินจัดไว้ให้ กฎของมาเฟียน่ะมันแรงนะ... อย่าเผลอทำตัวเหนือกฎจนลุงเขาคลั่งตายล่ะ!”
หมอฌอนเดินหัวเราะร่าออกจากห้องไป ทิ้งให้บรรยากาศกลับมาอึดอัดอีกครั้ง ลูกพีชลอบมองใบหน้าคมเข้มที่บึ้งตึงกว่าเดิม
‘ลุงงั้นเหรอ? หมอฌอนเรียกคุณเทียนอี้ว่าลุง... แต่ก็จริงนะ อายุห่างกันตั้ง
