เพนต์เฮาส์หรู
เวลา 03.30 น.
ความเงียบในเพนต์เฮาส์ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายในชุดนอนลายทาง หมอฌอน เดินหาวหวอดเข้ามาในห้องนอนที่บรรยากาศมาคุยิ่งกว่าพายุเข้า โดยมีจินเดินตามมาติดๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“อีริค มึงบ้าไปแล้วเหรอวะ ตีสามเนี่ยนะ!” หมอฌอนบ่นอุบพลางวางกระเป๋าอุปกรณ์ลง “ลากกูมาจากเตียงเพราะเด็กเวียนหัวเนี่ยนะ? มึงเป็นมาเฟียหรือเป็นพ่อลูกอ่อนกันแน่”
เทียนอี้ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียงตวัดสายตามองเพื่อนด้วยความหงุดหงิด “ดูอาการเธอซะ ถ้าไข้ไม่ลด กูจะเผาโรงพยาบาลมึงทิ้งจริงๆ ไม่ได้ขู่”
“เออๆ รู้แล้วว่ารวย รู้แล้วว่าโหด ตอนเอากูก็ไม่ได้เอาด้วยแม่ง! พอป่วยเรียกหากูคนแรก!” หมอฌอนส่ายหน้าพลางขยับเข้าไปใกล้ร่างบาง “ไหนดูสิ... ตัวร้อนจี๋เลยนี่หว่า แกไปทำอะไรน้องเขามาอีกล่ะ ท่าทางจะใช้งานหนักจนเครื่องรวนเลยนะเนี่ย”
“กูให้ดูอาการเธอ ไม่ได้ถามความเห็นเรื่องส่วนตัว” เทียนอี้กดเสียงต่ำ
