วันรุ่งขึ้น...
หลงเทียนอี้นั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทางผ่อนคลาย ท่อนแขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวคอดของลูกพีชที่นั่งซุกอยู่ข้างกายรั้งเข้ามาจนแทบจะเกยตัก มือหนาลูบหน้าท้องนูนผ่านชุดคลุมท้องสีหวานเบาๆ ตลอดเวลาแสดงความเป็นเจ้าของชนิดที่ว่ามดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม
ฝั่งตรงข้ามคือลูกชายตัวดี... เควินนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าจิบกาแฟดำด้วยท่าทางกวนประสาท สายตามองภาพ ‘พ่อแม่ลูก’ ตรงหน้าแล้วกระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกหมั่นไส้
“สรุปแล้วคือ...”
เควินวางแก้วกาแฟลงดังกรุบกริบ เริ่มเปิดประเด็นสรุปผังครอบครัวที่ดูจะซับซ้อนให้มันชัดเจน
“ยัยตัวเล็กนี่คือเมียป๊า... และสถานะตอนนี้ก็คือ ‘แม่เลี้ยง’ ของผม ถูกไหม?”
“แค่ก!”
ลูกพีชสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าแดงแปร๊ดลามไปถึงใบหู รีบยกมือโบกปฏิเสธพัลวัน
“บ้า! ไม่ใช่นะพี่เควิน! พีชจะเป็นแม่เลี้ยงพี่ได้ยังไง พีชอายุน้อยกว่าพี่ตั้งหลายปีนะ!”
“อ้าว... ก็ตามศักดิ์ไงครับคุณแม่” เ
