“...น่าลิ้มลองไปทั้งตัวเลย”
คำพูดสองแง่สองง่ามที่จงใจเว้นช่วงไว้ทำเอาเทียนอี้คิ้วกระตุกรัวๆ เขาขยับตัวบังร่างเล็กของภรรยาจนมิด ไม่ยอมให้สายตาโลมเลียนั้นได้แตะต้องผิวเนื้อนวลแม้แต่นิดเดียว
บรรยากาศมาคุเริ่มก่อตัวขึ้นจนแทบจะจุดไฟติด หากไม่ได้เสียงสวรรค์ของบุคคลที่ห้าเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน
“ขอประทานโทษครับนายท่าน...”
คุณจางเดินเข้ามาโค้งคำนับด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้จะสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากเจ้านาย
“อาหารเย็นตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้วครับ”
ลูกพีชถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รีบใช้โอกาสนี้แทรกตัวออกมาจากสถานการณ์น่าอึดอัดทันที
“ไปทานข้าวกันเถอะค่ะ... อาหารเย็นพร้อมแล้ว”
พยายามรวบรวมความกล้าทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี แม้ในใจจะอยากวิ่งหนีเข้าห้องนอนไปพร้อมน้องเคธี่ก็ตาม
“ดีเลย... พี่กำลังหิวพอดี”
แคร์ (หรือ แคทเธอรีน) ยิ้มหวานหยาดเยิ้มพร้อมสรรพนามที่เปลี่ยนไป สายตาคมกริบยังคงจับจ้องอยู่ที
