เช้าวันต่อมา...
(เวลา 08:00 น. ที่ประเทศไทย)
ลูกพีชที่กำลังนอนหลับสบายขยับตัวตื่นอย่างเกียจคร้าน มือเล็กควานหาโทรศัพท์บนหัวเตียงเพื่อดูเวลา แต่ก็ต้องสะดุดตากับข้อความที่เด้งขึ้นมา
Daddy: ตื่นรึยัง?
Daddy: ขับรถเป็นใช่ไหม?
คนตัวเล็กที่ยังงัวเงียขยี้ตาพยายามปรับโฟกัสอ่านข้อความ ก่อนจะกดปุ่มวิดีโอคอลหาปลายสายทันทีด้วยความสงสัย
ติ๊ด...
ภาพบนหน้าจอคือใบหน้าหล่อเหลาของหลงเทียนอี้อยู่ในชุดสูทเตรียมพร้อมทำงาน เขาเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง
“ตื่นสายนะเด็กดื้อ...”
“เพิ่งแปดโมงเองนะคะ...วันนี้ไม่มีเรียนตื่นสายได้” ลูกพีชตอบเสียงอู้อี้ พลางหาวหวอดๆ “ถามเรื่องขับรถทำไมคะ? คุณพ่อเคยสอนให้... ขับเป็นค่ะ แต่ไม่ได้ขับนานแล้ว”
“อืม... งั้นก็ดี” เทียนอี้ยกยิ้มมุมปาก “ลงไปดูข้างล่างสิ”
“ดูอะไรคะ?” ลูกพีชทำหน้าสงสัย
“ไปดูว่าชอบไหม...”
ความสงสัยทำให้ลูกพีชหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เธอลุกจากเ
